उपयोगी जानकारी

प्रयोगकर्ताले श्रमिकसँगको श्रम सम्झौतालाई एकतर्फी रूपमा समाप्त गर्ने कुरा। समाप्ति भनेको निरन्तर श्रम सम्बन्धमा रहेको पक्षले एकतर्फी इच्छा प्रकट गरेर त्यो सम्झौता सम्बन्धलाई नष्ट गर्ने हो। त्यसैले, बर्खास्तगीको कानुनी स्वभाव सिविल कोडअन्तर्गत रोजगारी सम्झौताको समाप्तिसँग जस्तै हो, तर बर्खास्तगी आर्थिक रूपमा उच्च स्थानमा रहेको प्रयोगकर्ताको एकतर्फी इच्छाबाट निर्धारित हुने भएकोले श्रम मापदण्ड ऐनले जायज कारण बिना बर्खास्तगीलाई निषेध गरेको छ (श्रम मापदण्ड ऐन धारा ३० को उपधारा १), र बर्खास्तगी पूर्वसूचनाको प्रावधान स्थापित गरेर प्रयोगकर्ताले श्रमिकलाई बर्खास्त गर्न चाहँदा कम्तीमा ३० दिन अघि त्यो पूर्वसूचना दिनुपर्ने वा नत्र ३० दिनको भन्दा बढी सामान्य तलब बर्खास्तगी पूर्वसूचना भत्ता रूपमा भुक्तानी नगरेसम्म सैद्धान्तिक रूपमा बर्खास्तगी गर्न नपाउने व्यवस्था गरेको छ (उही ऐन धारा ३२)। यसबाहेक कामसम्बन्धी चोट वा रोगको उपचारका लागि बिदाको अवधि र त्यसपछिका ३० दिनसम्म, वा सुत्केरी अघि र पछि महिलाहरूका लागि ऐनमा उल्लेखित बिदाको अवधि र त्यसपछिका ३० दिनसम्म सैद्धान्तिक रूपमा बर्खास्तगी नगर्ने व्यवस्था गरेर (उही ऐन धारा ३० को उपधारा २) श्रमिकको संरक्षण गरेको छ।