Маълумоти муфид

Қонуне, ки шахс дар ҳаёти иҷтимоӣ бояд риоя кунад, ҳуқуқҳои умумӣ. Калимаи «ҳуқуқии қонун» ду маъно дорад: яке аз онҳо қонун бо номи «Ҳуқуқии қонун» аст, ки аз 1 январи соли 1960 татбиқ шудааст ва баъдан чандин бор тағйир дода шудааст ва одатан «Кодекси ҳуқуқии қонун» номида мешавад. Маънои дигари ҳуқуқии қонун ин ҳуқуқ аст, ки шахс ҳамчун инсон дар ҳаёти иҷтимоӣ бояд риоя кунад, яъне ҳуқуқҳои умумӣ ва шакли мушаххаси онҳо, мисли қонун ё одатҳои ҳуқуқӣ, муҳим нест. Дар ин маъно, Кодекси ҳуқуқии қонунро ҳуқуқии қонун дар маънои формалӣ ва ҳуқуқҳои умумиро ҳуқуқии қонун дар маънои моддӣ меноманд. Ҳаёти иҷтимоии мо метавонад ба ҳаёти ташкил ва нигоҳдории давлат ва ҳаёти барои зинда мондан ҳамчун инсон тақсим шавад. Ҳуқуқии қонун танҳо барои шахсоне, ки функсия ё касби хос доранд, набуда, барои ҳар инсон умумӣ татбиқ мешавад, бинобар ин ҳуқуқҳо ва ӯҳдадориҳо пайдо мешаванд, нест мешаванд, мазмуни онҳо ва дигар меъёрҳои ҳукми қонунӣ муайянкунандаи ҳуқуқҳои моддӣ аст.