Маълумоти муфид

Ҳангоми бастакор кардани шартномаи меҳнатӣ, зеро кормандони дорои мавқеи иқтисодӣ ва иҷтимоии поёнтар нисбат ба корفرма ниёз ба ҳолатҳои ноҷӯрӣ доранд, қонунҳои стандартҳои меҳнатӣ барои пешгирӣ аз бастакор кардани шартномаҳои меҳнатии ноодилона аз ҷониби кормандон дар ҳолати ноҷӯрӣ, чандин қоидаҳои муҳофизатиро муқаррар кардааст ва «вазифаи ошкорсозии шартҳои меҳнат»-и корفرма яке аз онҳост. Яъне, тибқи «вазифаи ошкорсозии шартҳои меҳнат» дар қонунҳои стандартҳои меҳнатӣ, корفرма ҳангоми бастакор кардани шартномаи меҳнатӣ бояд ба корманд маош, вақти кор ва дигар шартҳои меҳнатиро ба таври равшан ошкор кунад ва махсусан, унсурҳои таркибии маош, усули ҳисобкунӣ ва усули пардохтро бо шакли хаттӣ хабар диҳад.
Сабабҳои додани вазифаи ошкорсозии шартҳои меҳнат ба корفرма ин аст, ки пешгирӣ аз он ки корманд ҳангоми бастакор кардани шартномаи меҳнатӣ шартҳои меҳнатиро намедонад ва шартҳои меҳнатии ноҷӯри ғайричашмдоштро қабул кунад. Хусусан, барои пешгирӣ аз низоъҳои атрофи маош миёни корفرма ва корманд ва истифодаи он ҳамчун асоси ҳалли низоъҳои оянда, унсурҳои таркибии маош, усули ҳисобкунӣ ва усули пардохтро бо шакли хаттӣ ошкор кардан лозим аст. Аз ин рӯ, усули ҳисоби соатӣ, иловаҳои собит, иловаҳои рӯзҳои истироҳат ва таътил, ҳисоби маошҳои афзалиятӣ, рӯзи пардохти маош, пардохт ба ҳисоб ё пулӣ, моҳона ё ҳафтагӣ – ҳамаи инҳо бояд ба корманд бо шакли хаттӣ пешниҳод шаванд.
Ғайр аз масъалаҳои марбут ба маош, шартҳои меҳнатӣ, ки бояд ошкор карда шаванд, масъалаҳое ҳастанд, ки бояд дар қоидаҳои коргузорӣ зикр гарданд, аммо зарур нест, ки ҳатман бо шакли хаттӣ пешниҳод шаванд. Ҳатто агар корفرма барои иҷрои вазифаи ошкорсозии шартҳои меҳнат шартҳои меҳнатиро дар шартномаи меҳнатӣ ба таври мушаххас зикр кунад ва ба корманд пешниҳод намояд, зеро корманд дар ҳолати заиф қарор дорад, мушкил аст, ки шартномаи меҳнатиро бодиққат хонда, эътироз баррасонад, бинобар ин ҳолатҳои зиёде вуҷуд дорад, ки онҳо шитобкорона имзо мегузоранд ва намедонанд, ки шартҳои меҳнатии онҳо чист.
Хусусан, зеро дар шартномаи меҳнатие, ки корفرма пешниҳод кардааст ва корманд беэътибор имзо гузоштааст, иборае чунон «дар маоше, ки шартнома карда шудааст, иловаҳои корҳои иловагӣ, иловаҳои корҳои шабона, иловаҳои корҳои рӯзҳои истироҳат мувофиқи қонунҳои стандартҳои меҳнатӣ ҳама дохил мешаванд» дохил аст, ҳолатҳои зиёде вуҷуд дорад, ки кормандон иловаҳои қонунӣ талаб намекунанд, бинобар ин ҳангоми бастакор кардани шартномаи меҳнатӣ маош ё дигар шартҳои меҳнатиро бодиққат дида баррасӣ карда имзо гузоштан лозим аст ва корманд низ бояд шартномаи меҳнатиро нигоҳ дорад.