ข้อมูลที่เป็นประโยชน์

เวลาที่พนักงานสามารถใช้อย่างอิสระโดยหลุดพ้นจากการบัญชาการและการกำกับดูแลของนายจ้างในระหว่างเวลาทำงาน แม้ในทางปฏิบัติจะไม่ได้ทำงาน แต่ต้องแยกแยะจาก 'เวลารอคอย' ที่พนักงานคาดการณ์ว่าจะต้องกลับไปทำงานในเวลาอันใกล้ หรืออยู่ในสถานะที่ไม่แน่นอนว่านายจ้างจะเรียกให้ทำงานเมื่อใด พระราชบัญญัติมาตรฐานแรงงานกำหนดเพื่อแก้ไขความเหนื่อยล้าของพนักงานที่เกิดจากการทำงานต่อเนื่องเป็นเวลานานและเพื่อป้องกันอุบัติเหตุ โดยกำหนดอย่างน้อย ① ในกรณีที่เวลาทำงาน 4 ชั่วโมง ให้เวลาพักผ่อนอย่างน้อย 30 นาที และในกรณี 8 ชั่วโมง ให้อย่างน้อย 1 ชั่วโมง ในระหว่างเวลาทำงาน ② ให้พนักงานใช้เวลาพักผ่อนได้อย่างอิสระ พระราชบัญญัติมาตรฐานแรงงานกำหนดเพียงว่าต้องให้เวลาพักผ่อนในระหว่างเวลาทำงาน แต่ตามวัตถุประสงค์ของเวลาพักผ่อน โดยหลักแล้วต้องให้ในคราวเดียว (รวมถึงการให้ใช้เป็นเวลาพักทานอาหาร 1 ชั่วโมงก็ได้) การแบ่งเวลาพักผ่อนเป็นช่วงย่อย เช่น 10 นาทีหรือ 20 นาทีทุกชั่วโมง จะไม่ถือว่าเป็นการให้เวลาพักผ่อน เนื่องจากไม่สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ดั้งเดิมของการพักผ่อน เช่น การคลายความเหนื่อยล้าและการทานอาหารได้ อีกด้านหนึ่ง สามารถให้เวลาพักผ่อนเกินกว่าที่พระราชบัญญัติมาตรฐานแรงงานกำหนดได้ แต่การให้เวลาพักผ่อนแบบไม่รับค่าจ้างเป็นเวลานานหรือไม่จำกัด จะถือว่าบุกรุกมากเกินไป จึงไม่สามารถยอมรับได้ นอกจากนี้ เวลาพักผ่อนเป็นเวลาที่พนักงานสามารถใช้ได้อย่างอิสระ ดังนั้นจึงไม่สามารถเป็นเวลาพักผ่อนได้หากมีหน้าที่รับโทรศัพท์หรือกำกับดูแลสินค้าความคืบหน้าของงาน เป็นต้น โดยหลักแล้วไม่สามารถจำกัดการ外出ของพนักงานหรือกิจกรรมสหภาพ การเมืองในระหว่างเวลาพักผ่อนได้ อย่างไรก็ตาม นายจ้างสามารถห้ามเพียงการจำกัดเชิงลบในขั้นต่ำที่จำเป็นเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยในที่ทำงานหรือจัดการสิ่งอำนวยความสะดวกของบริษัท เช่น การห้ามดื่มสุราหรือการกระทำที่รบกวนการพักผ่อนของพนักงานอื่น หากนายจ้างฝ่าฝืนมาตรา 53 ของพระราชบัญญัติมาตรฐานแรงงานโดยไม่ให้เวลาพักผ่อน หรือแม้ให้แต่ไม่ให้ใช้ได้อย่างอิสระ จะถูกปรับโทษจำคุกไม่เกิน 2 ปี หรือปรับไม่เกิน 10 ล้านวอน ▶[คำพิพากษาที่เกี่ยวข้อง] (12 พ.ย. 2534 ศาลฎีกา 91누 4146): การที่พนักงานใช้เวลาพักผ่อนแจกจ่ายเอกสารโฆษณาชวนเชื่อ หากไม่ใช่การรบกวนการพักผ่อนของพนักงานอื่นหรือทำให้เกิดความวุ่นวายในที่ทำงานอย่างเฉพาะเจาะจง การลงโทษเลิกจ้างพนักงานโดยอ้างเพียงเหตุผลว่าไม่ได้รับอนุญาตจากบริษัท ถือว่าเกินขอบเขตดุลยพินิจในการลงโทษ จึงเป็นการกระทำที่ไม่เป็นธรรม