ข้อมูลที่เป็นประโยชน์

มาตรา 8 วรรค 2 แห่งพระราชบัญญัติการรับประกันค่าชดเชยการเกษียณอายุของลูกจ้าง ซึ่งสืบทอดมาตรา 34 วรรค 3 แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานแรงงานเดิม ระบุว่า “นายจ้างสามารถคำนวณและจ่ายเงินชดเชยการเกษียณอายุสำหรับระยะเวลาที่ลูกจ้างทำงานต่อเนื่องก่อนเกษียณล่วงหน้าได้ หากลูกจ้างร้องขอ” โดยกำหนดระบบการคำนวณเงินชดเชยล่วงหน้าตามคำร้องขอลูกจ้าง การคำนวณเงินชดเชยล่วงหน้าต้องมี “คำร้องขอลูกจ้าง” เป็นเงื่อนไข ดังนั้น แม้จะมีพื้นฐานจากข้อตกลง коллективหรือกฎระเบียบการจ้างงาน ก็ต้องมีคำร้องเฉพาะเจาะจงจากลูกจ้างแต่ละราย และต้องมีคำร้องเฉพาะสำหรับแต่ละครั้งที่ต้องการคำนวณล่วงหน้า เมื่อทำการคำนวณเงินชดเชยล่วงหน้าแล้ว ระยะเวลาการทำงานต่อเนื่องสำหรับการคำนวณเงินชดเชยหลังจากการคำนวณจะเริ่มนับใหม่ตั้งแต่จุดเวลาการคำนวณ อย่างไรก็ตาม การที่ทำการคำนวณเงินชดเชยล่วงหน้าไม่ได้หมายความว่าความสัมพันธ์แรงงานเริ่มต้นใหม่ ดังนั้น แม้ระยะเวลาการทำงานต่อเนื่องหลังการคำนวณจะต่ำกว่า 1 ปี ก็ถือว่าทั้งหมดเกิน 1 ปี จึงยังคงได้รับเงินชดเชยตามสัดส่วน นอกจากนี้ ระยะเวลาการทำงานต่อเนื่องที่เริ่มนับใหม่นี้จำกัดเฉพาะสำหรับการคำนวณเงินชดเชย และไม่ส่งผลต่อระยะเวลาการทำงานต่อเนื่องสำหรับการคำนวณวันลาหยุดมีเงินเดือน การเลื่อนตำแหน่ง เงินเดือนขั้นบันได โบนัส ฯลฯ อีกด้านหนึ่ง ระบบเงินเดือนรวมที่รวมเงินชดเชยเข้ากับเงินเดือนรายเดือนก่อให้เกิดปัญหามากมาย โดยหลักการ ข้อตกลงค่าจ้างรวมที่รวมเงินชดเชยไว้ในเงินเดือนรายเดือนเป็นโมฆะ อย่างไรก็ตาม ในทางปฏิบัติ มีการปฏิบัติเป็นประเพณีในรูปแบบที่คำนวณเงินชดเชยทุกปีในนามการคำนวณล่วงหน้าและแบ่งจ่ายเป็น 12 เดือนรวมในเงินเดือนรายเดือน โดยกระทรวงแรงงานและการจ้างงานกำหนดเงื่อนไขเพื่อให้ข้อตกลงดังกล่าวมีผลบังคับใช้ ได้แก่ ① จำนวนเงินชดเชยที่จะรวมในเงินเดือนประจำปีต้องกำหนดชัดเจน และผลรวมเงินชดเชยที่รับจ่ายรายเดือนต้องไม่น้อยกว่าจำนวนที่คำนวณตามมาตรา 8 วรรค 1 แห่งพระราชบัญญัติการรับประกันค่าชดเชยการเกษียณอายุของลูกจ้าง (มาตรา 34 วรรค 1 แห่งพระราชบัญญัติมาตรฐานแรงงานเดิม) โดยมีจุดเวลาการคำนวณล่วงหน้าเป็นเกณฑ์ ② ต้องมีคำร้องแยกต่างหาก (นอกเหนือจากสัญญาจ้างงาน·สัญญาเงินเดือนประจำปี) จากลูกจ้างที่ต้องการรับการคำนวณล่วงหน้า และต้องระบุชัดเจนว่าจ่ายเงินคำนวณล่วงหน้าเป็นรายเดือน และ ③ ระยะเวลาที่เป็นวัตถุประสงค์ของการคำนวณล่วงหน้าเป็นระยะเวลาการทำงานต่อเนื่องก่อนจุดเวลาการคำนวณล่วงหน้า ดังนั้น ลูกจ้างที่ทำงานต่ำกว่า 1 ปีไม่ใช่วัตถุประสงค์ของการคำนวณล่วงหน้าเพราะไม่ใช่ผู้มีสิทธิรับเงินชดเชยตามกฎหมาย (คำสั่งนี้มีผลบังคับใช้ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม 2006)