ข้อมูลที่เป็นประโยชน์

หนี้จากค่าจ้าง เงินชดเชยการเลิกจ้าง เงินชดเชยอุบัติเหตุ และหนี้อื่นๆ ที่เกิดจากความสัมพันธ์การจ้างงาน มีสถานะรองกว่าสิทธิ์จำนองหรือจำนองทรัพย์สินทั้งหมดของนายจ้าง แต่มีลำดับความสำคัญเหนือกว่าภาษี ค่าธรรมเนียมสาธารณะ และหนี้อื่นๆ อย่างไรก็ตาม ค่าจ้าง 3 เดือนสุดท้าย เงินชดเชยการเลิกจ้าง 3 ปี และเงินชดเชยอุบัติเหตุ มีลำดับความสำคัญเหนือกว่าสิทธิ์จำนองและสิทธิ์จำนอง ดังนั้นในกรณีที่ทรัพย์สินของนายจ้างถูกบังคับคดี จะได้รับการแบ่งชำระเป็นลำดับแรกสุด ตามกฎหมายรับประกันหนี้ค่าจ้าง หากบริษัทล้มละลายหรือปิดกิจการทำให้ไม่ได้รับค่าจ้างหรือเงินชดเชยการเลิกจ้าง สามารถยื่นขอเงินชดเชยค่าจ้างล่าช้า (เงินชดเชย) สำหรับค่าจ้าง 3 เดือนหรือเงินชดเชยการเลิกจ้าง 3 ปี ณ สำนักงานท้องถิ่นของกรมแรงงานและการจ้างงานที่ดูแลสถานประกอบการ แล้วกองทุนรับประกันหนี้ค่าจ้างจะจ่ายเงินชดเชยจำนวนหนึ่งแทนนายจ้างตามกฎหมายรับประกันหนี้ค่าจ้าง เงินชดเชยที่กองทุนรับประกันหนี้ค่าจ้างจ่ายล่วงหน้าแทนไม่ใช่การชดใช้หนี้ค่าจ้างล่าช้าทั้งหมดของลูกจ้างแต่ละคน แต่กำหนดเพดานรายเดือนตามอายุภายในขอบเขตที่จำเป็นสำหรับการดำรงชีพพื้นฐาน ดังนั้นส่วนที่เกินกว่านั้น ลูกจ้างต้องเรียกร้องจากนายจ้างโดยตรง หรือรับการยืนยันหนี้ค่าจ้างล่าช้าจากสำนักงานแรงงานท้องถิ่น แล้วยื่นขอแบ่งชำระที่ศาล •เพดานตามอายุ: อายุ ณ เวลาเลิกจ้าง เพดานรายเดือน อายุ 45 ปีขึ้นไป 1,200,000 วอน อายุตั้งแต่ 30 ปีขึ้นไปแต่ต่ำกว่า 45 ปี 1,000,000 วอน ต่ำกว่า 30 ปี 800,000 วอน ดังนั้นจำนวนเงินสูงสุดที่สามารถรับได้คือค่าจ้าง 3 เดือน 3,600,000 วอน บวกเงินชดเชยการเลิกจ้าง 3 ปี 3,600,000 วอน รวมทั้งหมด 7,200,000 วอน หากเกินจำนวนนี้ ลูกจ้างต้องยึดทรัพย์สินของนายจ้างแยกต่างหากหรือยื่นขอแบ่งชำระที่ศาลเพื่อรับการชำระคืน