ข้อมูลที่เป็นประโยชน์

กฎหมายมาตรฐานแรงงานกำหนดให้ต้องมีการชดเชยค่าจ้างเพื่อไม่ให้ค่าจ้างของคนงานลดลงเมื่อมีการนำระบบลดชั่วโมงการทำงานและระบบชั่วโมงการทำงานยืดหยุ่นมาใช้ โดยการชดเชยค่าจ้างหมายถึงการรักษาระดับค่าจ้างที่เคยจ่ายไว้เดิมไว้ แม้จะมีปัจจัยที่อาจทำให้ค่าจ้างถูกตัดลด เมื่อนำระบบชั่วโมงการทำงานยืดหยุ่นมาใช้ แม้จะทำงานเกิน 8 ชั่วโมงต่อวันหรือ 40 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ แต่หากชั่วโมงการทำงานเฉลี่ยในช่วงเวลาที่กำหนดไม่เกินชั่วโมงการทำงานตามกฎหมาย ก็จะไม่มีการจ่ายค่าล่วงเวลาเพิ่มอีก 50% ทำให้มีโอกาสที่ค่าจ้างจะลดลงจากเดิม ดังนั้นกฎหมายมาตรฐานแรงงานจึงกำหนดให้นายจ้างต้องหามาตรการชดเชยค่าจ้างเพื่อไม่ให้ระดับค่าจ้างเดิมลดลงเมื่อนำระบบชั่วโมงการทำงานยืดหยุ่นมาใช้ และให้รัฐมนตรีกระทรวงแรงงานและการจ้างงานสั่งให้ยื่นเนื้อหาของมาตรการชดเชยค่าจ้างหรือตรวจสอบโดยตรงได้ ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2547 เป็นต้นมา ระบบ 40 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ที่นำมาใช้อย่างค่อยเป็นค่อยไปตามขนาดของสถานประกอบการและประเภทธุรกิจ ก็อาจทำให้ระดับค่าจ้างเดิมลดลงเนื่องจากการลดชั่วโมงการทำงานและการลดวันหยุด แต่กฎหมายมาตรฐานแรงงานกำหนดไว้ว่านายจ้างต้องรับผิดชอบในการชดเชยค่าจ้างเพื่อไม่ให้ระดับค่าจ้างเดิมและค่าจ้างปกติต่อชั่วโมงลดลง
กฎระเบียบที่ต้องปฏิบัติตามในการชดเชยค่าจ้างเมื่อนำระบบ 40 ชั่วโมงต่อสัปดาห์มาใช้
① ความหมายของ “ระดับค่าจ้างเดิม” ที่ “ต่ำกว่าระดับค่าจ้างที่เปลี่ยนแปลง” หมายถึง ระดับค่าจ้างที่ได้รับในช่วง 1 ปีก่อนนำระบบ 40 ชั่วโมงต่อสัปดาห์มาใช้ (รวมเงินเดือนพื้นฐาน โบนัส ค่าล่วงเวลา ค่าทำงานกลางคืน ค่าลาหยุดรายปีและรายเดือน ฯลฯ) ต้องน้อยกว่าค่าจ้างที่ได้รับในช่วง 1 ปีหลังนำระบบมาใช้ และ
② “ต้องไม่ให้ค่าจ้างปกติต่อชั่วโมงลดลง” หมายถึง แม้จะปรับรายการค่าจ้างหรือค่าจ้างเพื่อชดเชยระดับค่าจ้างเดิม ก็ห้ามลดค่าจ้างปกติรายชั่วโมง และห้ามลดค่าจ้างปกติรายชั่วโมงเพื่อลดภาระค่าล่วงเวลาที่เพิ่มขึ้น เมื่อพิจารณาจุดนี้ มาตรการชดเชยค่าจ้างจะมีวิธีหลักๆ คือ การเพิ่มค่าจ้างปกติรายชั่วโมงเพื่อชดเชย และการตั้งค่าปรับพิเศษใหม่เพื่อชดเชยค่าจ้าง <การตีความทางปกครองที่เกี่ยวข้อง> (25 พ.ย. 2547, กรมมาตรฐานแรงงาน-6363): สำหรับพนักงานทั่วไป (จันทร์ถึงศุกร์ 8 ชั่วโมงต่อวัน เสาร์ 4 ชั่วโมง) หากไม่ชดเชยค่าลาหยุดส่วนที่ลดลงจากจำนวนวันหยุดที่ลดลงตามกฎหมายมาตรฐานแรงงานที่แก้ไข ทำให้ระดับค่าจ้างเดิมลดลง (เปรียบเทียบผลรวมค่าจ้าง 1 ปีก่อนนำกฎแก้ไขมาใช้กับ 1 ปีหลังนำมาใช้) แล้ว จะยากที่จะถือว่าเป็นการชดเชยค่าจ้างตามมาตรา 4 ของกฎเกณฑ์ประกอบกฎหมายมาตรฐานแรงงานที่แก้ไข