ข้อมูลที่เป็นประโยชน์

พนักงานที่มาทำงานเกินอัตราส่วนที่กำหนดใน 1 ปี จะได้รับการยกเว้นหน้าที่การทำงานเป็นระยะเวลาที่กำหนด เพื่อบรรเทาความเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ สุขภาพจะได้รับการรักษา และพนักงานสามารถใช้เวลาว่างเพื่อเพลิดเพลินกับชีวิตพลเมืองทางสังคมและวัฒนธรรม พักร้อนนี้ได้รับการยอมรับเพื่อจุดประสงค์ดังกล่าว พระราชบัญญัติมาตรฐานแรงงานกำหนดวันลาแบบมีเงินเดือนไว้ในมาตรา 59 และกำหนดบทลงโทษเพื่อบังคับให้ปฏิบัติตาม นายจ้างต้องให้วันลาแบบมีเงินเดือน 15 วันแก่พนักงานที่มาทำงานเกิน 80% ใน 1 ปี สำหรับพนักงานที่ทำงานต่อเนื่องน้อยกว่า 1 ปี นายจ้างต้องให้วันลาแบบมีเงินเดือน 1 วันต่อเดือน หากมาทำงานครบทุกวัน เมื่อนายจ้างให้วันลาแบบมีเงินเดือนสำหรับการทำงาน 1 ปีแรกของพนักงาน จะรวมวันลาแบบมีเงินเดือน 1 วันต่อเดือนที่มาทำงานครบทุกวัน รวมเป็น 15 วัน หากพนักงานใช้วันลาแบบมีเงินเดือนที่เกิดจากการมาทำงานครบทุกเดือน จะหักจำนวนวันลาที่ใช้ไปจาก 15 วัน นายจ้างต้องให้วันลาแบบมีเงินเดือนแก่พนักงานที่ทำงานต่อเนื่องเกิน 3 ปี โดยเพิ่มวันลา 1 วันต่อทุก 2 ปีที่เกิน 1 ปีแรก นอกเหนือจากจำนวนวันลาแบบมีเงินเดือนที่เกิดจากการมาทำงานเกิน 80% ในแต่ละปี จำนวนวันลารวมทั้งวันลาเพิ่มเติมไม่เกิน 25 วัน ในการตัดสินอัตราการมาทำงานเพื่อคำนวณวันลาแบบมีเงินเดือน ระยะเวลาที่พนักงานหยุดงานเนื่องจากบาดเจ็บหรือเจ็บป่วยจากการทำงาน และระยะเวลาลาคลอดก่อนและหลังคลอด จะถือว่าเป็นการมาทำงาน นายจ้างต้องให้วันลาแบบมีเงินเดือนในเวลาที่พนักงานร้องขอ และต้องจ่ายค่าจ้างตามปกติหรือค่าจ้างเฉลี่ยตามที่กำหนดในกฎระเบียบการจ้างงานหรือข้อบังคับอื่นๆ สำหรับระยะเวลานั้น อย่างไรก็ตาม หากการให้ลาในเวลาที่พนักงานร้องขอลำบากต่อการดำเนินธุรกิจอย่างมาก สามารถเปลี่ยนเวลานั้นได้ (มาตรา 59 วรรค 5)