ข้อมูลที่เป็นประโยชน์

มาตรา 55 แห่งประมวลกฎหมายแรงงานรับประกันวันหยุดชดเชย 1 วันต่อสัปดาห์ และพระราชบัญญัติกำหนดวันแรงงานกำหนดให้วันที่ 1 พฤษภาคมของทุกปีเป็นวันแรงงาน (วันเมษายน) ซึ่งเป็นวันหยุดชดเชยตามประมวลกฎหมายแรงงาน ดังนั้น วันหยุดที่ถูกบังคับให้เป็นวันหยุดชดเชยตามกฎหมายจึงมีเพียงวันหยุดรายสัปดาห์และวันแรงงานเท่านั้น ในขณะที่วันหยุดราชการทั่วไปไม่ใช่วันหยุดที่ถูกบังคับให้บริษัทต้องหยุดตามกฎหมาย วันหยุดราชการหรือวันก่อตั้งบริษัท等จะถูกกำหนดว่าหยุดหรือไม่ หรือเป็นวันหยุดชดเชยหรือไม่ ตามที่กำหนดในกฎระเบียบการจ้างงานหรือข้อตกลงร่วมกัน จึงเรียกว่าวันหยุดตามข้อตกลง ดังนั้น หากไม่ระบุ 'ชดเชย' ไว้ในกฎระเบียบการจ้างงานหรือข้อตกลงร่วมกัน หลักการคือให้วันหยุดตามข้อตกลงเป็นวันหยุดไม่รับค่าจ้าง ในกรณีนี้ เกิดปัญหาว่ากฎระเบียบเกี่ยวกับวันหยุดในประมวลกฎหมายแรงงาน เช่น ค่าจ้างเพิ่มพิเศษสำหรับการทำงานในวันหยุด จะนำมาปรับใช้กับวันหยุดตามข้อตกลงที่กำหนดในกฎระเบียบการจ้างงานหรือข้อตกลงร่วมกันหรือไม่ คำพิพากษาตีความว่าต้องจ่ายค่าจ้างเพิ่มพิเศษสำหรับวันหยุดตามข้อตกลงเช่นเดียวกับวันหยุดตามกฎหมาย ในอีกด้านหนึ่ง วันหยุดตามข้อตกลงและวันหยุดพักผ่อนต้องแยกแยะให้ชัดเจน เนื่องจากวันหยุดเดิมหมายถึงวันที่มีหน้าที่ทำงาน แต่หน้าที่ทำงานถูกยกเว้นตามกฎหมายหรือข้อตกลงระหว่างนายจ้างและลูกจ้าง ในขณะที่วันหยุดพักผ่อนที่กำหนดทั่วไปในรูปแบบการทำงานแบบหมุนเวียนเป็นวันที่ไม่รวมในจำนวนวันทำงานที่กำหนดไว้ตั้งแต่แรก และเป็นวันที่ไม่มีหน้าที่ทำงานตั้งแต่ต้น การตีความทางปกครองของกระทรวงแรงงานและการจ้างงานมองว่าวันหยุดพักผ่อนมีลักษณะแตกต่างจากวันหยุด จึงไม่มีหน้าที่จ่ายค่าจ้างเพิ่มพิเศษสำหรับการทำงานในวันหยุดพักผ่อน อย่างไรก็ตาม มีข้อชี้ให้เห็นว่ามีปัญหาในแง่ที่ยากที่จะแยกแยะลักษณะของวันหยุดพักผ่อนและวันหยุดอย่างเคร่งครัด <관련판례>การทำงานในวันหยุดที่ต้องจ่ายค่าทำงานวันหยุดตามมาตรา 56 แห่งประมวลกฎหมายแรงงาน โดยเพิ่มไม่น้อยกว่า 50/100 ของค่าจ้างปกติ จากเจตนาที่กำหนดว่าเป็นการทำงานในวันหยุดโดยไม่ได้กำหนดว่าเป็นการทำงานในวันหยุดตามมาตรา 55 และกำหนดการทำงานในวันหยุดควบคู่กับการทำงานล่วงเวลาและการทำงานตอนกลางคืน สามารถตีความได้ว่าไม่ใช่เพียงเพื่อรักษาหลักการของระบบวันหยุดรายสัปดาห์ตามมาตรา 55 แห่งประมวลกฎหมายแรงงานเท่านั้น แต่ยังพิจารณาถึงการชดเชยที่ต้องจ่ายค่าตอบแทนที่มากกว่าในกรณีที่ลูกจ้างต้องทำงานโดยจำเป็นตามความต้องการของนายจ้างแม้จะเป็นวันหยุดราชการตามกฎหมายที่ไม่ใช่วันหยุดรายสัปดาห์ จึงสมควรตีความว่าหมายถึงการทำงานในวันหยุดราชการตามกฎหมายที่กำหนดเป็นวันหยุดตามข้อตกลงร่วมกันหรือกฎระเบียบการจ้างงาน นอกเหนือจากการทำงานในวันหยุดรายสัปดาห์ตามมาตรา 55 แห่งกฎหมายดังกล่าว (14 พฤษภาคม 2534 ศาลฎีกา 90다14089)