ข้อมูลที่เป็นประโยชน์

การส่งคนงานที่ถูกกฎหมายคือการที่บริษัทส่งคนงานที่ได้รับอนุญาตตามพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้รับจ้างส่งคนงาน (พระราชบัญญัติส่งคนงาน) จ้างผู้รับจ้างแล้วรักษาความสัมพันธ์การจ้างงาน ขณะส่งผู้รับจ้างไปยังนายจ้างผู้ใช้บริการเพื่อให้ทำงานภายใต้การสั่งการและกำกับดูแลของนายจ้างผู้ใช้บริการ การส่งคนงานที่ได้รับอนุญาตมี 32 ประเภทตามที่กฎหมายกำหนด เช่น เลขานุการ พิมพ์ดีด พนักงานขายทางโทรศัพท์ คนขับรถ พนักงานเก็บเงิน พนักงานทำความสะอาดอาคาร เป็นต้น ในทางตรงกันข้าม การส่งคนงานผิดกฎหมายหมายถึงการส่งคนงานนอกเหนือจากการส่งคนงานที่พระราชบัญญัติส่งคนงานอนุญาต เช่น จัดทำสัญญาจ้างย่อยอย่างเป็นรูปแบบแต่事实上ส่งคนงาน (ในรูปแบบจ้างย่อยปลอม) หรือบริษัทส่งคนงานที่ได้รับอนุญาตส่งคนงานไปยังงานนอกเหนือจากประเภทงานที่ได้รับอนุญาต หรือนายจ้างผู้ใช้บริการที่รับคนงานส่งแล้วส่งคนงานต่อไปอีก (การส่งสองชั้น) เป็นต้น ล่าสุดปัญหาการส่งคนงานผิดกฎหมายที่เกิดขึ้นคือการที่เกิดขึ้นภายใต้จ้างย่อยปลอม โดยปกติแล้วจ้างย่อยคือ 'สัญญาที่ฝ่ายหนึ่ง (บริษัทบริการ บริษัทย่อย) ตกลงว่าจะทำให้งานเสร็จ และอีกฝ่ายหนึ่ง (บริษัทสั่งงาน บริษัทหลัก) ตกลงจ่ายค่าตอบแทนสำหรับผลงานนั้น (มาตรา 664 ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์)' แต่บริษัทบริการหรือบริษัทย่อยที่ทำสัญญาจ้างย่อยอย่างเป็นรูปแบบโดยไม่มีศักยภาพทางธุรกิจอิสระ จ้างผู้รับจ้าง รับค่าจ้างย่อยเพื่อจ่ายค่าจ้าง และทำหน้าที่เพียงเท่านั้น ขณะที่บริษัทสั่งงานหรือบริษัทหลักตัดสินเงื่อนไขการจ้างงาน สั่งการงาน และกำกับดูแลงานซึ่งเป็นบทบาทของนายจ้างผู้ใช้บริการอย่างแท้จริง จึงเกิดการส่งคนงานผิดกฎหมาย事实上 เพื่อหลีกเลี่ยงการส่งคนงานตามพระราชบัญญัติส่งคนงาน จึงยืมรูปแบบ 'จ้างย่อย' มาใช้ผู้รับจ้างและไม่รับผิดชอบตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พระราชบัญญัติสหภาพแรงงานและการปรับความสัมพันธ์แรงงาน และกฎหมายแรงงานอื่นๆ จึงเกิดปัญหา การไม่มีบทกำหนดโทษสำหรับบริษัทผู้ใช้บริการที่รับการส่งคนงานผิดกฎหมาย หรือการถือว่ามีสัญญาจ้างงานโดยตรงระหว่างผู้รับจ้างที่ถูกส่งผิดกฎหมายกับบริษัทผู้ใช้บริการ เป็นต้น การที่ยังไม่มีกฎหมายที่กำหนดและควบคุมการส่งคนงานผิดกฎหมายโดยเฉพาะและโดยตรงโดยตรง ก็เป็นปัจจัยที่ส่งเสริมการส่งคนงานผิดกฎหมาย