ข้อมูลที่เป็นประโยชน์

หลักการไม่มีงานไม่มีค่าจ้างหมายถึงการไม่จ่ายค่าจ้างในช่วงเวลาที่ไม่สามารถให้บริการแรงงานได้เนื่องจากการเข้าร่วมการนัดหยุดงาน เดิมทีมีข้อถกเถียงมากมายเกี่ยวกับว่าควรจ่ายค่าจ้างในช่วงการนัดหยุดงานหรือไม่ และหากควรจ่ายก็ควรจ่ายถึงระดับใด แต่ตั้งแต่ปี 1997 หลักการไม่มีงานไม่มีค่าจ้างถูกระบุอย่างชัดเจนในกฎหมายสหภาพแรงงานและการปรับความสัมพันธ์แรงงาน (กฎหมายสหภาพแรงงาน) ทำให้ข้อถกเถียงยุติลง ข้อบังคับข้อ 44 ของกฎหมายสหภาพแรงงานประกาศหลักการไม่มีงานไม่มีค่าจ้างโดยระบุว่า ‘นายจ้างไม่มีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างให้กับลูกจ้างที่เข้าร่วมการประท้วงและไม่ให้บริการแรงงานในช่วงเวลานั้น’ หลักการไม่มีงานไม่มีค่าจ้างจะใช้บังคับเฉพาะกับลูกจ้างที่มีหน้าที่ให้บริการแรงงานตามสัญญาจ้าง ดังนั้นจึงไม่ใช้บังคับกับเจ้าหน้าที่สหภาพแรงงานเต็มเวลาหรือผู้ลากิจที่ได้รับการยกเว้นหน้าที่ให้บริการแรงงานตามสัญญาจ้าง ดังนั้นจึงไม่ควรหยุดจ่ายเงินเดือนให้กับเจ้าหน้าที่สหภาพแรงงานเต็มเวลาด้วยเหตุผลว่าอยู่ในช่วงการนัดหยุดงาน ค่าจ้างที่นายจ้างไม่มีหน้าที่จ่ายให้กับลูกจ้างที่เข้าร่วมการประท้วงไม่รวมถึงสิ่งที่นายจ้างจ่ายด้วยความเมตตา (เช่น เงินรางวัลแสดงความยินดี เงินให้กำลังใจ ฯลฯ) สิ่งที่เกี่ยวกับสวัสดิการ (เช่น เงินช่วยเหลือค่าเล่าเรียน เงินใช้สิทธิ์ที่พักพนักงาน สถานพักผ่อน ฯลฯ) และสิ่งที่ชดเชยค่าใช้จ่ายจริง (เช่น ค่าเดินทาง ค่าใช้จ่ายสำนักงาน ค่าอุปกรณ์ทำงาน ฯลฯ) ดังนั้นจึงต้องจ่ายตามปกติแม้ในช่วงการประท้วง นายจ้างไม่มีหน้าที่ต้องจ่ายค่าจ้างให้กับสมาชิกสหภาพแรงงานที่เข้าร่วมการประท้วงและไม่ให้บริการแรงงาน แต่สามารถจ่ายค่าจ้างโดยสมัครใจในมิติของการสร้างความสามัคคีระหว่างนายจ้างและลูกจ้างหรือเพื่อช่วยเหลือการดำรงชีวิตได้ ดังนั้นจึงสามารถแก้ปัญหาการจ่ายค่าจ้างในช่วงการประท้วงได้โดยการตกลงล่วงหน้าในสัญญาระดับรวมว่าจ่ายค่าจ้างแม้ในช่วงการประท้วง อย่างไรก็ตาม สหภาพแรงงานที่ทำการประท้วงโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเรียกร้องการจ่ายค่าจ้างในช่วงการประท้วงและบังคับให้ได้ผลนั้น จะถูกปรับโทษด้วยการจำคุกไม่เกิน 2 ปีหรือปรับไม่เกิน 20 ล้านวอน ดังนั้นต้องระมัดระวังประเด็นนี้