ข้อมูลที่เป็นประโยชน์

เนื่องจากลูกจ้างชั่วคราว ลูกจ้างพาร์ทไทม์ และลูกจ้างไม่ประจำประเภทอื่นๆ เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และการปฏิบัติที่เลือกปฏิบัติและการใช้งานในทางที่ผิดต่อลูกจ้างเหล่านี้กลายเป็นปัญหาสังคม จึงได้บัญญัติกฎหมายนี้เพื่อแก้ไขการเลือกปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรมต่อลูกจ้างชั่วคราวและลูกจ้างพาร์ทไทม์ ป้องกันการใช้งานในทางที่ผิดของนายจ้าง เพื่อคุ้มครองสภาพการจ้างงานของลูกจ้างเหล่านี้และส่งเสริมการพัฒนาตลาดแรงงานอย่างมีสุขภาพดี
สาระสำคัญคือกำหนดระยะเวลาการจ้างลูกจ้างชั่วคราวสูงสุดไว้ที่ 2 ปี และหากจ้างเกินระยะเวลานั้นให้ถือว่าเป็นลูกจ้างที่มีสัญญาจ้างไม่มีกำหนดระยะเวลา
นอกจากนี้ พิจารณาว่าการทำงานพาร์ทไทม์มักเกิดขึ้นตามสถานการณ์ส่วนตัวของลูกจ้าง เช่น งานบ้าน การเรียน เป็นต้น จึงกำหนดให้เมื่อให้ลูกจ้างพาร์ทไทม์ทำงานเกินชั่วโมงทำงานปกติต้องได้รับความยินยอมจากลูกจ้างพาร์ทไทม์นั้น และกำหนดขีดจำกัดสูงสุดไว้ที่ 12 ชั่วโมงต่อสัปดาห์
และได้นำระบบห้ามเลือกปฏิบัติและระบบแก้ไขต่อลูกจ้างชั่วคราวและพาร์ทไทม์มาใช้ ห้ามการปฏิบัติที่เลือกปฏิบัติต่อลูกจ้างชั่วคราวและพาร์ทไทม์โดยไม่มีเหตุผลที่สมเหตุสมผล หากลูกจ้างชั่วคราวและพาร์ทไทม์ได้รับการปฏิบัติที่เลือกปฏิบัติสามารถขอแก้ไขผ่านคณะกรรมการแรงงานได้ และกำหนดให้นายจ้างรับผิดชอบในการพิสูจน์ในข้อพิพาทที่เกี่ยวข้องกับการร้องขอแก้ไขการปฏิบัติที่เลือกปฏิบัติ