ข้อมูลที่เป็นประโยชน์

บุคคลที่ให้บริการแรงงานแก่ผู้อื่นและรับค่าจ้างจากผู้ใช้นั้น กฎหมายปัจจุบันกำหนดนิยามลูกจ้างโดยรวมทั้งลูกจ้างที่ทำงานด้วยสมองและลูกจ้างที่ทำงานด้วยร่างกายโดยไม่แยกแยะ พระราชบัญญัติมาตรฐานแรงงานกำหนดแนวคิดของลูกจ้างว่า 'บุคคลที่ให้บริการแรงงานโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อรับค่าจ้างจากธุรกิจหรือสถานประกอบการโดยไม่จำกัดประเภทอาชีพ' (มาตรา 14 พระราชบัญญัติมาตรฐานแรงงาน) เนื่องจากวัตถุประสงค์ของกฎหมายนี้คือการคุ้มครองสภาพการทำงานของลูกจ้างและกำกับดูแลนายจ้าง จึงกำหนดเงื่อนไขว่าลูกจ้างต้องให้บริการแรงงานภายใต้การสั่งการและกำกับดูแลของนายจ้างในความสัมพันธ์การพึ่งพานายจ้างในทางปฏิบัติ ในทางตรงกันข้าม พระราชบัญญัติสหภาพแรงงานและการปรับความสัมพันธ์แรงงานกำหนดว่า 'บุคคลที่ดำรงชีพด้วยค่าจ้าง เงินเดือน หรือรายได้อื่นที่เทียบเท่าโดยไม่จำกัดประเภทอาชีพ' (มาตรา 2 ข้อ 1 พระราชบัญญัติสหภาพแรงงานและการปรับความสัมพันธ์แรงงาน) คือลูกจ้าง