ข้อมูลที่เป็นประโยชน์

ตามบทบัญญัติในมาตรา 32 วรรค 3 ของรัฐธรรมนูญที่ว่า 'มาตรฐานเงื่อนไขการจ้างงานต้องกำหนดโดยกฎหมายเพื่อรับประกันศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์' ได้มีการบัญญัติกฎหมายฉบับนี้เป็นประมวลกฎหมายคุ้มครองที่เป็นมาตรฐานเดียวกันเกี่ยวกับเงื่อนไขการจ้างงานของลูกจ้าง โดยได้รับการบัญญัติและประกาศใช้ในวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2496 ตามกฎหมายหมายเลข 286 และได้รับการบัญญัติและประกาศใช้อีกครั้งในวันที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2540 กฎหมายฉบับนี้ประกอบด้วย 12 บท ได้แก่ บททั่วไป สัญญาจ้างงาน ค่าจ้าง ชั่วโมงการทำงานและการพักผ่อน สตรีและเยาวชน ความปลอดภัยและสุขภาพ การฝึกอบรมทักษะ ชดเชยความเสียหาย กฎระเบียบการจ้างงาน หอพัก ผู้ตรวจการจ้างงาน และบทลงโทษ พร้อมด้วยบทเฉพาะกาล กฎหมายนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อกำหนดมาตรฐานเงื่อนไขการจ้างงาน เพื่อรับประกันและปรับปรุงการดำรงชีวิตพื้นฐานของลูกจ้าง และส่งเสริมการพัฒนาเศรษฐกิจแห่งชาติอย่างสมดุล (มาตรา 1 ของกฎหมายฉบับนี้) ในขณะเดียวกัน เงื่อนไขการจ้างงานที่กำหนดในกฎหมายนี้เป็นมาตรฐานขั้นต่ำ ดังนั้นคู่กรณีในความสัมพันธ์การจ้างงานจึงไม่อาจลดทอนเงื่อนไขการจ้างงานลงโดยอ้างเหตุผลจากมาตรฐานนี้ได้ (มาตรา 2 ของกฎหมายฉบับนี้)