ข้อมูลที่เป็นประโยชน์

เงินช่วยเหลือการหางานคือประเภทหนึ่งของเงินช่วยเหลือผู้ว่างงานที่จ่ายให้กับลูกจ้างในกรณีที่ตกงาน โดยทั่วไปแล้ว เงินช่วยเหลือผู้ว่างงานหมายถึงเงินช่วยเหลือการหางาน

① ระดับของเงินช่วยเหลือการหางาน: จ่าย 50% ของค่าจ้างรายวันพื้นฐานก่อนตกงาน โดยที่ค่าจ้างรายวันพื้นฐานหมายถึงค่าเฉลี่ยค่าจ้างที่คำนวณโดยอิงจากวันที่ลาออก นั่นคือ จ่าย 50% ของค่าเฉลี่ยค่าจ้าง และกำหนดเกณฑ์สูงสุดและต่ำสุดของค่าจ้างรายวันพื้นฐาน หากค่าเฉลี่ยรายวันเกิน 70,000 วอน จะใช้ 70,000 วอน (ดังนั้นจำนวนเงินช่วยเหลือการหางานสูงสุดคือ 35,000 วอนต่อวัน) หากค่าจ้างของผู้ว่างงานต่ำกว่าค่าจ้างขั้นต่ำ จะใช้ค่าจ้างขั้นต่ำ

② ระยะเวลาการจ่าย: จ่ายระหว่าง 60 วันถึง 210 วัน ขึ้นอยู่กับระยะเวลาการประกันและอายุ ณ เวลาลาออก

③ ระยะเวลาการยื่นขอ: ไม่มีกฎระบุว่าต้องยื่นขอเงินช่วยเหลือผู้ว่างงานภายในกี่วันหลังลาออก แต่หากเกิน 10 เดือนนับจากวันที่ลาออก แม้จะเหลือวันเงินช่วยเหลือที่กำหนดไว้ ก็จะไม่จ่ายเพิ่มอีก ดังนั้นควรยื่นทันทีหลังว่างงานเพื่อความคุ้มค่า

④ การขยายเวลาการจ่ายเงินช่วยเหลือการหางาน: แม้จะได้รับเงินช่วยเหลือผู้ว่างงานครบแล้ว หากผู้มีสิทธิได้รับการฝึกอบรมอาชีพหรือการฝึกอบรมตามคำสั่งของหัวหน้าสำนักงานแรงงานท้องถิ่น เงินช่วยเหลือการหางานจะขยายเวลาจ่ายได้ถึง 2 ปี และรวมระยะเวลารอรับการฝึกอบรมและระยะเวลาการหางานหลังจบการฝึกอบรม สามารถขยายเพิ่มได้ภายใน 60 วัน ดังนั้นผู้ตกงานที่ได้รับเงินช่วยเหลือผู้ว่างงานครบและเข้ารับการฝึกอบรมอาชีพ สามารถรับเงินช่วยเหลือผู้ว่างงานเพิ่มได้นานสุด 2 ปี 2 เดือน

⑤ การลดหย่อนเงินช่วยเหลือการหางาน: ลูกจ้างที่มีคุณสมบัติรับเงินช่วยเหลือการหางาน หากในช่วงที่ขอรับการรับรองการว่างงานจากหัวหน้าสถาบันความมั่นคงในการทำงานมีรายได้จากการทำงาน หรือรับบำนาญชราภาพหรือบำนาญชราภาพพิเศษตามกฎหมายบำนาญแห่งชาติ จะหักรายได้ดังกล่าวออกจากจำนวนเงินช่วยเหลือการหางานที่ต้องจ่าย