ข้อมูลที่เป็นประโยชน์

ลูกจ้างไม่ประจำส่วนใหญ่เป็นลูกจ้างรายสัญญาที่กำหนดระยะเวลาสัญญาจ้าง 'ลูกจ้างรายสัญญา' ไม่ใช่คำศัพท์ทางกฎหมาย แต่โดยทั่วไปหมายถึงลูกจ้างที่ทำงานตามสัญญาจ้างที่มีกำหนดระยะเวลา เช่น ชั่วคราว วันงาน เรียกว่าลูกจ้างรายสัญญาหรือลูกจ้างจำกัดเวลา ในทางตรงกันข้าม ลูกจ้างประจำทำสัญญาจ้างโดยไม่มีกำหนดระยะเวลา ไม่ถูกเลิกจ้างโดยไม่มีเหตุผลอันชอบธรรม และการจ้างงานได้รับประกันจนถึงอายุเกษียณ นั่นคือ ลูกจ้างรายสัญญาแตกต่างจากลูกจ้างประจำเพียงแค่กำหนดระยะเวลาสัญญาจ้าง ดังนั้นจึงได้รับการบังคับใช้กฎหมายเกี่ยวกับความสัมพันธ์แรงงานเช่นเดียวกัน สามารถใช้สิทธิลาพักร้อนรายปีแบบมีเงินเดือน ลาคลอด ฯลฯ รวมถึงทำกิจกรรมสหภาพแรงงานได้ เนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับการจ้างลูกจ้างรายสัญญาจำกัดเวลาระบุไว้ใน 'พระราชบัญญัติคุ้มครองลูกจ้างจำกัดเวลาและลูกจ้างนอกเวลาตามกำหนด ฯลฯ' และรายละเอียดเฉพาะดังนี้

① ผู้จ้างสามารถจ้างลูกจ้างจำกัดเวลาได้ในขอบเขตไม่เกิน 2 ปี (ในกรณีต่ออายุสัญญาจ้างจำกัดเวลาซ้ำซาก ฯลฯ ในขอบเขตที่ระยะเวลาการทำงานต่อเนื่องรวมไม่เกิน 2 ปี) แต่ หากเข้าข่ายข้อใดข้อหนึ่งต่อไปนี้ สามารถจ้างลูกจ้างจำกัดเวลาเกิน 2 ปีได้

- กรณีกำหนดระยะเวลาที่จำเป็นสำหรับการเสร็จสิ้นธุรกิจหรือการทำงานเฉพาะ กรณีเกิดช่องว่างจากการลาหยุด·ส่งไปทำงานและจำเป็นต้องทำหน้าที่แทนจนกว่าลูกจ้างจะกลับมา กรณีกำหนดระยะเวลาที่จำเป็นสำหรับลูกจ้างในการสำเร็จการศึกษา การฝึกอบรมอาชีพ ฯลฯ กรณีทำสัญญาจ้างกับผู้สูงอายุตามมาตรา 2 วรรคหนึ่งข้อ 1 ของ 'พระราชบัญญัติส่งเสริมการจ้างงานผู้สูงอายุ' กรณีที่จำเป็นต้องใช้ความรู้เฉพาะทาง·เทคนิค และกรณีให้งานทำตามนโยบายสวัสดิการ·มาตรการแก้ปัญหาการว่างงานของรัฐบาล ฯลฯ ตามที่กำหนดในพระราชกฤษฎีกา หรือกรณีอื่นที่มีเหตุผลสมควรเทียบเท่าข้อ 1 ถึง 5 ตามที่กำหนดในพระราชกฤษฎีกา

② หากผู้จ้างจ้างลูกจ้างจำกัดเวลาเกิน 2 ปี แม้เหตุตามแต่ข้อกำหนดวรรค 1 จะไม่มีหรือสิ้นสุดไปแล้ว ลูกจ้างจำกัดเวลานั้นถือเป็นลูกจ้างที่ทำสัญญาจ้างไม่มีกำหนดระยะเวลา

① ผู้จ้างเมื่อให้ลูกจ้างนอกเวลาทำงานเกินเวลาทำงานที่กำหนดตามมาตรา 2 ของ 'พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน' ต้องได้รับความยินยอมจากลูกจ้างนั้น ในกรณีนี้ ไม่สามารถให้ทำงานเกิน 12 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ได้

② ลูกจ้างนอกเวลาสามารถปฏิเสธการทำงานล่วงเวลาได้ หากผู้จ้างให้ทำงานล่วงเวลาโดยไม่ได้รับความยินยอมตามวรรค 1