ข้อมูลที่เป็นประโยชน์

สวัสดิการประกันภัยคุ้มครองการประสบภัยจากการทำงานที่จ่ายให้กับบุคคลที่ได้รับสวัสดิการการฟื้นฟูเนื่องจากประสบอุบัติเหตุจากการทำงาน และหลังจากสิ้นสุดการฟื้นฟูแล้ว ต้องการการพยาบาลอย่างสม่ำเสมอหรือไม่สม่ำเสมอทางแพทย์และได้รับการพยาบาลจริง ก่อนหน้านี้ ค่าพยาบาลถูกจ่ายเฉพาะในช่วงเวลาการฟื้นฟู ดังนั้นแม้หลังจากโรคหายแล้ว หากยังต้องการการพยาบาลอย่างต่อเนื่องจริง สิทธิหน้าที่ของลูกจ้างประสบภัยจากการทำงานเพิ่มขึ้น นำไปสู่ปรากฏการณ์เช่นยื่นขอการฟื้นฟูซ้ำที่ไม่จำเป็นหรือหลีกเลี่ยงการสิ้นสุดการฟื้นฟู ตามนั้น ในการแก้ไขกฎหมายประกันภัยอุบัติเหตุจากการทำงานเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 1999 ได้นำระบบสวัสดิการการพยาบาลมาใช้ เพื่อปกป้องผู้พิการร้ายแรงโดยการจ่ายค่าพยาบาลเป็นสวัสดิการประกันภัยเมื่อมีการให้การพยาบาลจริง ในกรณีที่เช่น หลังการฟื้นฟูสิ้นสุด สำหรับผู้พิการร้ายแรงระดับ 1-2 ที่ต้องการการพยาบาลอย่างสม่ำเสมอหรือไม่สม่ำเสมอเนื่องจากลักษณะของโรค หากผู้รับสวัสดิการการพยาบาลเข้าสถานฟื้นฟูฟรีหรือที่คล้ายกันและไม่ใช้จ่ายค่าพยาบาลหรือค่าพยาบาลที่ใช้จ่ายชัดเจนต่ำกว่าจำนวนสวัสดิการการพยาบาล จะไม่จ่ายสวัสดิการการพยาบาลหรือจ่ายเฉพาะค่าพยาบาลที่ใช้จ่ายจริง นอกจากนี้ สวัสดิการการพยาบาลใช้บังคับตั้งแต่ผู้ที่กำลังฟื้นฟูในขณะที่กฎหมายบังคับใช้ ดังนั้นจึงใช้บังคับตั้งแต่ผู้ที่กำลังฟื้นฟู ณ วันที่ 1 กรกฎาคม 2000 นั่นคือ แม้การฟื้นฟูสิ้นสุดก่อนวันที่ 1 กรกฎาคม 2000 และยังคงมีผู้พิการร้ายแรงที่ต้องการการพยาบาล ก็ไม่สามารถรับสวัสดิการการพยาบาลได้ การจ่ายสวัสดิการการพยาบาลเป็นการจ่ายตามหน่วยเดือนสำหรับวันที่ให้การพยาบาลจริง และมาตรฐานการจ่ายสวัสดิการการพยาบาลที่ใช้บังคับตั้งแต่วันที่ 1 กันยายน 2004 คือค่าชดเชยการพยาบาลสม่ำเสมอ 34,977 วอน (1 วัน) ค่าชดเชยการพยาบาลไม่สม่ำเสมอ 23,318 วอน ▶มาตรา 42-3 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองการประสบภัยจากการทำงาน [สวัสดิการการพยาบาล] ① สวัสดิการการพยาบาลจ่ายให้กับบุคคลที่ได้รับสวัสดิการการฟื้นฟูตามมาตรา 40 และหลังหายแล้วต้องการการพยาบาลอย่างสม่ำเสมอหรือไม่สม่ำเสมอทางแพทย์และได้รับจริง ② เรื่องจำเป็นเกี่ยวกับมาตรฐานและวิธีการจ่ายสวัสดิการการพยาบาลตามวรรคหนึ่ง กำหนดโดยพระราชกฤษฎีกา