ข้อมูลที่เป็นประโยชน์

บุคคลที่ปฏิบัติหน้าที่ในบ้านในครอบครัวธรรมดา เช่น แม่บ้าน แม่บ้าน พี่เลี้ยงเด็ก หรือพ่อบ้าน การใช้ในบ้านหรือไม่นั้นต้องพิจารณาเป็นพิเศษจากสถานที่จริงและประเภทของงาน โดยพิจารณาว่าเกี่ยวข้องกับชีวิตส่วนตัวของบ้านหรือไม่ ในกรณีทำงานบ้านและงานอื่นไปพร้อมๆ กัน จะขึ้นอยู่กับว่างานหลักดั้งเดิมเป็นของฝ่ายใด และตราบใดที่บุคคลนั้นทำงานบ้าน เขาหรือเธอก็จะกลายเป็นคนทำงานบ้านโดยไม่คำนึงถึงชื่อของเขาหรือใครเป็นคู่สัญญาในสัญญา ตัวอย่างเช่น แม้ว่าบุคคลหนึ่งจะได้รับการว่าจ้างจากบริษัทก็ตาม เขาหรือเธอก็ถือเป็นคนทำงานบ้านที่ได้รับการยกเว้นจากการใช้พระราชบัญญัติมาตรฐานแรงงาน ตราบเท่าที่เขาหรือเธอทำงานบ้านในบ้านของประธานบริษัท อย่างไรก็ตาม คนงานที่ทำงานเกี่ยวกับการบำรุงรักษาหรือการจัดการที่อยู่อาศัยรวม เช่น ผู้จัดการและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ไม่ถือเป็นคนงานทำงานบ้าน เนื่องจากคนทำงานบ้านมีหน้าที่ทำงานบ้าน จึงมีความเกี่ยวข้องกับชีวิตส่วนตัวของบุคคลเป็นหลัก และเป็นการยากที่จะดำเนินการกำกับดูแลและบริหารจัดการระดับชาติในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับชั่วโมงทำงานและค่าจ้าง ดังนั้นพวกเขาจึงถูกแยกออกจากการใช้พระราชบัญญัติมาตรฐานแรงงาน อย่างไรก็ตาม มันไม่สมเหตุสมผลที่จะยกเว้นคนงานทำงานบ้านที่จัดหาแรงงานโดยรับค่าจ้างจากการใช้พระราชบัญญัติมาตรฐานแรงงาน บางคนแย้งว่าการกีดกันพวกเขาออกจากการใช้พระราชบัญญัติมาตรฐานแรงงานถือเป็นการเลือกปฏิบัติทางเพศ เนื่องจากคนงานทำงานบ้านส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง ▶ พระราชบัญญัติมาตรฐานแรงงานมาตรา 10 [ขอบเขตการบังคับใช้] 1 พระราชบัญญัตินี้ใช้กับธุรกิจหรือสถานที่ทำงานทั้งหมดที่จ้างคนงานเป็นประจำตั้งแต่ห้าคนขึ้นไป อย่างไรก็ตาม นโยบายนี้ใช้ไม่ได้กับธุรกิจหรือสถานที่ทำงานที่ใช้เฉพาะญาติที่อยู่ร่วมกันและพนักงานในครัวเรือนเท่านั้น 2 บทบัญญัติบางประการของพระราชบัญญัตินี้อาจใช้กับธุรกิจหรือสถานที่ทำงานที่จ้างคนงานเป็นประจำสี่คนหรือน้อยกว่านั้น ตามที่กำหนดโดยกฤษฎีกาประธานาธิบดี