အသုံးဝင်သော အချက်အလက်

လုပ်သားကွန်ရက်မှ မတရားထုတ်ပယ်ရန် အကူအညီအမိန့်ထုတ်ပြန်ခြင်း သို့မဟုတ် တရားရုံးမှ ထုတ်ပယ်ရန်ကို မလွယ်ကူဟု အတည်ပြုရှင်းလင်းချက်ထုတ်ပြန်ခြင်း၊ များသောအားဖြင့် အလုပ်ရှင်အား မူလရာထူးသို့ ပြန်လည်တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန်နှင့်အတူ ‘ထုတ်ပယ်ချိန်ကာလ၏ လုပ်ခလစာ ညီမျှပမာဏ’ ပေးချေရန် အမိန့်ပေးလေ့ရှိသည်။ ထိုထုတ်ပယ်ချိန်ကာလ လုပ်ခလစာ ညီမျှပမာဏ၏ ဥပဒေရေးရာသဘောသဘာဝသည် ပြဿနာဖြစ်လာသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဥပဒေစနစ်တွင် လုပ်ခလစာသည် လုပ်သားစရိတ်ဖြစ်သောကြောင့်၊ မတရားထုတ်ပယ်ချိန်ကာလတွင် လုပ်သားမပေးလျှင် လုပ်ခလစာလည်း မဖြစ်ပေါ်ဟု နားလည်ထားသောကြောင့်၊ တရားရုံး သို့မဟုတ် အလုပ်အကိုင်နှင့် လုပ်သားဝန်ကြီးဌာနသည် ထုတ်ပယ်ချိန်ကာလ လုပ်ခလစာ ညီမျှပမာဏကို လုပ်ခလစာ မဟုတ်ဘဲ မတရားထုတ်ပယ်မှုအတွက် ထိခိုက်ပျက်စီးမှု လျော်ကြေး ဟု ယူဆထားသည်။ အလုပ်အကိုင်နှင့် လုပ်သားဝန်ကြီးဌာန၏ စီမံအုပ်ချုပ်ရေးအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်မှာ “လုပ်သားစံနှုန်းဥပဒေ အရ လုပ်ခလစာဆိုသည်မှာ အလုပ်ရှင်မှ လုပ်သားအတွက် လုပ်သားစရိတ်အဖြစ် လုပ်ခလစာ၊ လစဉ်လုပ်ခလစာ သို့မဟုတ် အခြားမည်သည့်အမည်ဖြင့်မဆို ပေးချေသော ငွေကြေးအားလုံးကို ဆိုလိုသောကြောင့်၊ မတရားထုတ်ပယ်ချိန်ကာလအတွက် အလုပ်ရှင်မှ ပေးချေသော လုပ်ခလစာ ညီမျှပမာဏသည် လုပ်သားစရိတ်အဖြစ် ပေးချေရာ မဟုတ်ဘဲ အလုပ်ရှင်၏ အမှားအပြစ်ကြောင့် လုပ်သားမှ လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်မှု မပေးနိုင်ခဲ့မှုအတွက် အရပ်ဘက်ဥပဒေ အရ ထိခိုက်ပျက်စီးမှု လျော်ကြေး သဘောရှိသောကြောင့် လုပ်သားစံနှုန်းဥပဒေ အရ လုပ်ခလစာ မဟုတ်ပါ” ဟု ထုတ်ဖော်ပြောဆိုထားသည် (၁၉၉၇.၇.၁၁. အလုပ်လက်မဲ့ ၆၈၄၃၀-၁၈၃)။ ထို့ကြောင့် လုပ်သားကွန်ရက်မှ မတရားထုတ်ပယ်အကူအညီအမိန့် ရရှိခဲ့ရာ မနက်ဖြန် အလုပ်ရှင်မှ ထုတ်ပယ်ချိန်ကာလ လုပ်ခလစာ ညီမျှပမာဏ မပေးချေပါက၊ သီးခြားအရပ်ဘက်တရားစွဲဆိုမှု တင်ရှင်းရမည်ဖြစ်ပြီး လုပ်သားစံနှုန်းဥပဒေ အရ မပေးချေလုပ်ခလစာ မဟုတ်သောကြောင့်၊ အလုပ်ရှင်ကို လုပ်ခလစာ မပေးချေ စွပ်ကျက်စွာ တရားစွဲနိုင်မည် မဟုတ်ပါ (၁၉၉၁.၀၃.၂၈. လုပ်ခလစာ ၃၂၂၄၀-၄၂၉၆)။ ထုတ်ပယ်ချိန်ကာလ လုပ်ခလစာ ညီမျှပမာဏ တွင် ပါဝင်သော ပမာဏသည် မတရားထုတ်ပယ်ချိန်ကာလ တွင် လုပ်သားပေးခဲ့လျှင် ရရှိမည့် လုပ်ခလစာ အပြည့်အစုံကို ဆိုလိုဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုထားသောကြောင့်၊ တရားရေးချက်များတွင် အဖွဲ့အစည်း သဘောတူညီချက်စာရွက်စာတမ်း တွင် တစ်နှစ်တစ်ကြိမ် အဖွဲ့အစည်း ညှိနှိုင်းမှု မှတစ်ဆင့်
လုပ်ခလစာ မြှင့်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်၊ အကောင်အထည်ဖော်ရန် စီစဉ်ထားပြီး ထိုအတိုင်း တစ်နှစ်ချင်း လုပ်ခလစာ မြှင့်တင်ခဲ့လျှင် မတရားထုတ်ပယ်ချိန်ကာလ အတွင်း လုပ်သားတို့၏ လုပ်ခလစာကို ထုတ်ပယ်အမိန့်ပြီးနောက် ချုပ်ဆိုခဲ့သော အဖွဲ့အစည်း သဘောတူညီချက်စာရွက်စာတမ်း အရ မြှင့်တင်ခဲ့သော လုပ်ခလစာ အတိုင်း တွက်ချက်ရမည်ဟု ဆိုထားသည် (၁၉၉၃.၀၉.၂၄. အမြင့်ဆုံးတရားရုံး ၉၃다၂၁၇၃၆)။ တစ်ဖက်တွင်၊ တရားရေးချက်များတွင် ထုတ်ပယ်ချိန်ကာလ တွင် အခြားအလုပ်ခွင်တွင် လုပ်ကိုင်ကာ အကျိုးရရှိခဲ့လျှင် ထိုအကျိုးကို အရပ်ဘက်ဥပဒေ ပုဒ်မ ၅၃၈ ပုဒ်မ ၂ တွင် ဆိုထားသော အကြွေးမှ လွတ်မြောက်မှုဖြင့် ရရှိသော အကျိုး ဖြစ်သောကြောင့်၊ “အလုပ်ရှင်သည် အထက်ပါ လုပ်သားအား ထုတ်ပယ်ချိန်ကာလ လုပ်ခလစာ ပေးချေရာတွင် ထိုအကျိုး ပမာဏကို လုပ်ခလစာ ပမာဏမှ နုတ်နိုင်သည်” ဟု ဆိုသည်။ တစ်ဖက်တွင် “လုပ်သားစံနှုန်းဥပဒေ ပုဒ်မ ၄၅ သည် လုပ်သားတို့၏ အနိမ့်ဆုံး နေထိုင်မှု အာမခံရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အလုပ်ရှင်၏ အမှားအပြစ်ကြောင့် အနားယူရသည့်ကိစ္စတွင် အလုပ်ရှင်သည် အနားယူချိန်ကာလ တွင် ထိုလုပ်သားအား သူ၏ ပျမ်းမျှလုပ်ခလစာ၏ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း အထက် လျော်ကြေး ပေးရမည်ဟု စည်းမျဉ်းထုတ်ပြန်ထားပြီး၊ ထိုတွင် အနားယူခြင်းဆိုသည်မှာ တစ်ဦးချင်း လုပ်သားတို့ လုပ်သားစာချုပ်အရ လုပ်သားပေးရန် ဆန္ဒရှိသော်လည်း ထိုဆန္ဒများကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြင့် အလုပ်အကိုင် ငြင်းပယ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် မဖြစ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပွားခြင်း ပါဝင်သည်။ ထိုနုတ်ချက်တွင် လုပ်သားမှ ရရှိနိုင်သော လုပ်ခလစာ ပမာဏ အနက် လုပ်သားစံနှုန်းဥပဒေ ပုဒ်မ ၄၅ အရ အနားယူလျော်ကြေး အလျားကန့်သတ်ချက်အတွင်း ထိုအကျိုးနုတ်ချက် အရင်းအမြစ်အဖြစ် မယူနိုင်ဘဲ၊ ထိုအနားယူလျော်ကြေး ကျော်လွန်သော ပမာဏမှ အလယ်အလတ် ဝင်ငွေ နုတ်ရမည်ဟု ဆိုပြီး ထုတ်ပယ်ချိန်ကာလ လုပ်ခလစာ ညီမျှပမာဏ မှ အလယ်အလတ် ဝင်ငွေ နုတ်ချက်ပေးခဲ့ရာ အနားယူလျော်ကြေး ညီမျှသော ပျမ်းမျှလုပ်ခလစာ၏ ၇၀% ကို မဖြစ်မနေ ပေးချေရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ထုတ်ပြန်ထားသည် (၂၀၀၄.၀၂.၀၄. အင်ချွန်ခရိုင်တရားရုံး ၂၀၀၃가합 ၄၇၅၀)။