အသုံးဝင်သော အချက်အလက်

လုပ်ခလစာပမာဏ ဆုံးဖြတ်ခြင်းသည် အလုပ်သမားနှင့် အလုပ်ရှင်တို့ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်စွာ ဆုံးဖြတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အများစုတွင် အလုပ်သမားသမဂ္ဂ ရှိသော်ကြောင့် ကုမ္ပဏီနှင့် အလုပ်သမားသမဂ္ဂက အဖွဲ့အစည်း ညှိနှိုင်းမှုမှတစ်ဆင့် ဆုံးဖြတ်ပြီး သမဂ္ဂမရှိသော လုပ်ငန်းခွင်များတွင် ကုမ္ပဏီ၏ လုပ်ခလစာ စည်းမျဉ်းများသို့မဟုတ် ပါဝင်သူများ သဘောတူညီချက်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်သည်။ သို့သော် အစိုးရက လုပ်ခလစာ၏ အနိမ့်ဆုံး အဆင့်ကို သတ်မှတ်ထားပြီး ပါဝင်သူများ ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်စွာ လုပ်ခလစာ ဆုံးဖြတ်လျှင်ပင် ဤ အနိမ့်ဆုံး စံနှုန်း အောက်သို့ ရောက်ပါက အစိုးရ သတ်မှတ်ထားသော အနိမ့်ဆုံး အဆင့်လုပ်ခလစာကို အတင်းအကျပ် ပေးချေရမည်ဖြစ်ကာ အလုပ်သမား၏ နေထိုင်မှု တည်ငြိမ်မှုနှင့် အလုပ်သမား စွမ်းအားများ၏ အရည်အသွေး မြှင့်တင်မှုကို သေချာစေပြီး နိုင်ငံသား စီးပွားရေး ၏ ကျန်းမာရေး တိုးတက်မှုတွင် ပံ့ပိုးရန် ရည်ရွယ်သည်။ ဤသို့ အစိုးရ သတ်မှတ်ထားသော လုပ်ခလစာ၏ အနိမ့်ဆုံး အဆင့်ကို အနိမ့်ဆုံးလုပ်ခလစာ ဟု ခေါ်ပြီး အလုပ်ရှင်သည် အလုပ်သမားထံ အနိမ့်ဆုံး လုပ်ခလစာ အောက် လုပ်ခလစာ ပေးချေလို့ မရပါ။ ဤနည်းဖြင့် ချိုးဖောက်ပါက ပြစ်ဒဏ် ခံရမည် ဖြစ်သည်။ အနိမ့်ဆုံးလုပ်ခလစာကို အလုပ်အကိုင်နှင့် အလုပ်သမား ဝန်ကြီးက နှစ်စဉ် ဆုံးဖြတ်ကြေညာပြီး ထိုနှစ် ၉ လပြည့်ရက်မှ နောက်နှစ် ၈ လ ၃၁ ရက်အထိ အကောင်အထည်ဖော်သည်။ အနိမ့်ဆုံးလုပ်ခလစာ စနစ်သည် လူမှုရေး လက်ခံနိုင်ရန် ခက်ခဲသော နိမ့်ကျလုပ်ခလစာ အလုပ်သမား၏ အနိမ့်ဆုံး နေထိုင်စာရင်း ကို အာမခံရန် နိုင်ငံက အလုပ်ရှင်နှင့် အလုပ်သမား အကြား လုပ်ခလစာ ဆုံးဖြတ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်တွင် တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး လုပ်ခလစာ၏ အနိမ့်ဆုံး အဆင့်ကို သတ်မှတ်ကာ အလုပ်ရှင်ထံ ဤအဆင့်အထက် လုပ်ခလစာ ပေးချေရန် ဥပဒေ ဖြင့် အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်သည့် စနစ်ဖြစ်ပြီး ဖွဲ့စည်းပုံ အခြေခံ ဥပဒေ အချက် ၃၂ တွင် ဥပဒေ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အနိမ့်ဆုံး လုပ်ခလစာ စနစ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ပြဋ္ဌာန်းထားသည်။