ព័ត៌មានមានប្រយោជន៍

នៅពេលដែលគណៈកម្មាធិការការងារចេញព 명령ការពារការបញ្ចេញពីការងារដោយខុសច្បាប់ ឬតុលាការចេញសេចក្តីសម្រេចបញ្ជាក់ថាការបញ្ចេញពីការងារគឺមិនមានសុពលភាព ជាធម្មតាអ្នកជាអ្នកនិយតនឹងត្រូវបានបញ្ជាឱ្យបង់ប្រាក់ខែសមរម្យក្នុងរយៈពេលបញ្ចេញពីការងាររួមជាមួយនឹងការធ្វើការងារឡើងវិញ។ លក្ខណៈស្របច្បាប់នៃប្រាក់ខែសមរម្យក្នុងរយៈពេលបញ្ចេញពីការងារនេះក្លាយជាបញ្ហា។ ក្នុងប្រព័ន្ធច្បាប់របស់យើង ប្រាក់ខែគឺជាថ្នាំគ្រឿងបំណង់សម្រាប់ការងារ ដូច្នេះក្នុងរយៈពេលបញ្ចេញពីការងារដោយខុសច្បាប់ដែលមិនមានការផ្តល់ការងារ ប្រាក់ខែក៏មិនកើតឡើងដែរ ដូច្នេះតុលាការ ឬក្រសួងការងារនិងការងារបានយល់ថា ប្រាក់ខែសមរម្យក្នុងរយៈពេលបញ្ចេញពីការងារមិនមែនជាប្រាក់ខែទេ ប៉ុន្តែជាប្រាក់សំណងផលប័ត្រការខូចខាតដោយសារការបញ្ចេញពីការងារដោយខុសច្បាប់។ ការបកស្រាយរដ្ឋបាលរបស់ក្រសួងការងារនិងការងារបានបញ្ជាក់ថា “ប្រាក់ខែតាមច្បាប់ស្តង់ដារការងារគឺសំដៅលើទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ដែលអ្នកនិយតបង់ឱ្យកម្មករក្នុងនាមជាប្រាក់ខែ ប្រាក់ខែ ឬឈ្មោះផ្សេងៗទៀត ដូច្នេះប្រាក់ខែសមរម្យដែលអ្នកនិយតបង់សម្រាប់រយៈពេលបញ្ចេញពីការងារដោយខុសច្បាប់មិនមែនជាការបង់សម្រាប់ការងារទេ ប៉ុន្តែជាលក្ខណៈប្រាក់សំណងផលប័ត្រការខូចខាតតាមច្បាប់មូលបត្រការីវិល ដោយសារកំហុសរបស់អ្នកនិយតដែលធ្វើឱ្យកម្មករមិនអាចផ្តល់សេវាកម្មការងារបាន ដូច្នេះវាមិនមែនជាប្រាក់ខែតាមច្បាប់ស្តង់ដារការងារទេ” (១៩៩៧.៧.១១. អ៊ុយភ៉០៦៨៤៣០-១៨៣)។ ដូច្នេះ ទោះបីជាទទួលបានពោលពុកការពារការបញ្ចេញពីការងារដោយខុសច្បាប់ពីគណៈកម្មាធិការការងារក៏ដោយ បើអ្នកនិយតមិនបង់ប្រាក់ខែសមរម្យក្នុងរយៈពេលបញ្ចេញពីការងារ គឺត្រូវដាក់ពាក្យស្តីព្រាងស៊ីវិលដាច់ដោយឡែក ហើយវាមិនត្រូវនឹងប្រាក់ខែពន្យារការងារតាមច្បាប់ស្តង់ដារការងារទេ ដូច្នេះមិនអាចដាក់ពាក្យបញ្ជោនអ្នកនិយតពីបទពន្យារប្រាក់ខែបានទេ (១៩៩១.០៣.២៨. ប្រាក់ខែ៣២២៤០-៤២៩៦)។ ប្រាក់ចំនួនដែលរួមបញ្ចូលក្នុងប្រាក់ខែសមរម្យក្នុងរយៈពេលបញ្ចេញពីការងារគឺត្រូវបានបកស្រាយថាមានន័យថាប្រាក់ខែពេញលេញដែលកម្មករនឹងទទួលបានបើគាត់ធ្វើការក្នុងរយៈពេលបញ្ចេញពីការងារដោយខុសច្បាប់ ដូច្នេះសេចក្តីសម្រេចតុលាការបានបញ្ជាក់ថា បើកិច្ចព្រមព្រៀងក្រុមមានចែងថាគឺត្រូវកំណត់និងអនុវត្តការកើនឡើងប្រាក់ខែជារៀងរាល់ឆ្នាំតាមរយៈការចរចាក្រុម
ហើយបានកើនឡើងប្រាក់ខែជារៀងរាល់ឆ្នាំស្របតាមនេះ នោះប្រាក់ខែរបស់កម្មករក្នុងរយៈពេលបញ្ចេញពីការងារដោយខុសច្បាប់ត្រូវត្រូវគណនាតាមប្រាក់ខែដែលបានកើនឡើងតាមកិច្ចព្រមព្រៀងក្រុមដែលបានចុះហត្ថលេខាបន្ទាប់ពីការបញ្ចេញពីការងារ (១៩៩៣.០៩.២៤. តុលាការកំពូល ៩៣다២១៧៣៦)។ ផ្នែកមួយទៀត សេចក្តីសម្រេចតុលាការបានបញ្ជាក់ថា ក្នុងករណីដែលកម្មករធ្វើការនៅកន្លែងធ្វើការផ្សេងទៀតក្នុងរយៈពេលបញ្ចេញពីការងារ និងទទួលបានប្រាក់ចំណូល ប្រាក់ចំណូលបែបនេះត្រូវនឹងប្រាក់ចំណូលដែលទទួលបានដោយសារការលើកលែងពីបំណុលតាមមាត្រា៥៣៨ ក្នុងផ្នែក២ នៃច្បាប់មូលបត្រការីវិល ដូច្នេះ “អ្នកនិយតអាចដកប្រាក់ចំនួនប្រាក់ចំណូលនេះចេញពីប្រាក់ខែក្នុងរយៈពេលបញ្ចេញពីការងារ”។ ផ្នែកមួយទៀត “មាត្រា៤៥ នៃច្បាប់ស្តង់ដារការងារបានកំណត់ថា ក្នុងករណីដែលមានកំហុសរបស់អ្នកនិយតដែលធ្វើឱ្យឈប់សម្រាក អ្នកនិយតត្រូវបង់ប្រាក់សំណងយ៉ាងហោចណាស់៧០% នៃប្រាក់ខែជាមធ្យមក្នុងរយៈពេលឈប់សម្រាក ដើម្បីធានាជីវភាពអប្បបរមារបស់កម្មករ ហើយនៅទីនេះ ការឈប់សម្រាករួមបញ្ចូលករណីដែលកម្មករម្នាក់ៗមានឆន្ទៈផ្តល់ការងារតាមកិច្ចសន្យាការងារ ប៉ុន្តែត្រូវបានបដិសេធ ឬមិនអាចធ្វើការបានដោយផ្តល់ឆន្ទៈ។ ក្នុងការដកចេញនេះ ក្នុងចំណោមប្រាក់ខែដែលកម្មករអាចទទួលបាន ក្នុងដែនកំណត់នៃប្រាក់សំណងឈប់សម្រាកតាមមាត្រា៤៥ នៃច្បាប់ស្តង់ដារការងារ មិនអាចយកជាគោលដៅសម្រាប់ការដកប្រាក់ចំណូលបានទេ ហើយត្រូវដកប្រាក់ចំណូលកណ្តាលចេញពីប្រាក់ចំនួនលើសពីប្រាក់សំណងឈប់សម្រាកនោះ” ដូច្នេះបើដកប្រាក់ចំណូលកណ្តាលចេញពីប្រាក់ខែសមរម្យក្នុងរយៈពេលបញ្ចេញពីការងារ យ៉ាងហោចណាស់៧០% នៃប្រាក់ខែជាមធ្យមដែលត្រូវនឹងប្រាក់សំណងឈប់សម្រាកត្រូវត្រូវបង់ជាក់លាក់ (២០០៤.០២.០៤. តុលាការខេត្តអ៊ីនឈ៉៉ុន ២០០៣가합 ៤៧៥០)