ព័ត៌មានមានប្រយោជន៍

ច្បាប់នេះមានគោលបំណងការពារកម្រិតប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាសម្រាប់កម្មករ ដើម្បីធានាស្ថិរភាពជីវភាពរបស់កម្មករ និងកែលម្អគុណភាពកម្លាំងពលកម្ម ដោយចូលរួមចំណែកក្នុងការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចជាតិឱ្យមានសុខភាពល្អ។ ប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា (ចំនួនទឹកប្រាក់ដែលកំណត់ជាប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា។ ខាងក្រោមសំដៅលើរបស់ដូចគ្នានេះ) ត្រូវបានកំណត់ដោយផ្អែកលើឯកតាម៉ោង·ថ្ងៃ·សប្តាហ៍ ឬខែ។ ក្នុងករណីនេះ នៅពេលកំណត់ប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាដោយផ្អែកលើឯកតាថ្ងៃ·សប្តាហ៍ ឬខែ ត្រូវបានបង្ហាញជាប្រាក់ឈ្នួលតាមម៉ោងផងដែរ។ តាមប្រសិទ្ធភាពរបស់ប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា នៅពាក់កណ្តាលប្រើប្រាស់ត្រូវផ្តល់ប្រាក់ឈ្នួលចំនួនអប្បបរមាឬច្រើនជាងនេះដល់កម្មករដែលទទួលឥទ្ធិពលនៃប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា ហើយមិនអាចកាត់បន្ថយកម្រិតប្រាក់ឈ្នួលមុនៗដោយហេតុផលនៃប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាតាមច្បាប់នេះបានទេ។ ផ្នែកនៃកិច្ចសន្យាការងាររវាងកម្មករ និងនៅពាក់កណ្តាលប្រើប្រាស់ដែលទទួលឥទ្ធិពលនៃប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា ដែលកំណត់ចំនួនប្រាក់ជាប្រាក់ឈួលទាបជាងប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា គឺមានសុពលភាពអស់សង្គ្រោះ ហើយក្នុងករណីនេះ ផ្នែកដែលអស់សង្គ្រោះត្រូវចាត់ទុកថាបានកំណត់ផ្តល់ប្រាក់ឈ្នួលដូចគ្នានឹងប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាតាមច្បាប់នេះ ប៉ុន្តែបុគ្គលដែលមានអង់គ្លេសធ្ងន់ធ្ងរ ឬអង់គ្លេសរាងកាយដែលធ្វើឱ្យសមត្ថភាពការងារទាបខ្លាំង ឬអ្នកដទៃទៀតដែលត្រូវបានទទួលស្គាល់ថាមិនសមស្របក្នុងការអនុវត្តប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា ត្រូវបានលុបចេញពីការអនុវត្តប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា។