ព័ត៌មានមានប្រយោជន៍

សេចក្តីសម្រេចរបស់តុលាកានិងការបកស្រាយរដ្ឋបាលបានបញ្ជាក់ថា នៅពេលកម្មករផ្តល់ការងារដោយមិនបានប្រើប្រាស់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំ នោះនៅពេលនោះ ម្ចាស់ការងារត្រូវសងប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំដែលមិនបានប្រើប្រាស់។ លើសពីនេះ ទោះបីជាថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំបានកើតឡើងក៏ដោយ ប៉ុន្តែកម្មករបានលាឈប់ដោយមិនបានប្រើប្រាស់ថ្ងៃឈប់ ក៏ត្រូវសងប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់ចំនួនថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំដែលមិនបានប្រើប្រាស់ដែរ។ ប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំអាចទាមទារបាននៅពេលសិទ្ធិទាមសុំថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំបានរលាយ។ ពោលគឺ មាត្រា៥៩ ក្នុងផ្នែក៧ នៃច្បាប់ស្តីពីស្តង់ដារការងារបានកំណត់ថា ‘ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំនឹងរលាយប្រសិនបើមិនបានអនុវត្តក្នុងរយៈពេល១ឆ្នាំ’ ដូច្នេះ បន្ទាប់ពី១ឆ្នាំនៃថ្ងៃដែលអាចប្រើប្រាស់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំបាន ល្បិចមិនអាចទាមសុំថ្ងៃឈប់បន្ថែមទៀតទេ ហើយសិទ្ធិទាមសុំថ្ងៃឈប់នឹងប្រែជាសិទ្ធិទាមសុំប្រាក់ឈ្នួល។ ទោះយ៉ាងណា ប្រសិនបើមិនអាចប្រើប្រាស់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំដោយសារការណែនាំរបស់ម្ចាស់ការ ឬមិនបានផ្តល់ថ្ងៃឈប់ទោះបីជាបានទាមសុំក៏ដោយ ដែលជាកំហុសរបស់ម្ចាស់ការ នោះសូម្បីតែបន្ទាប់ពី១ឆ្នាំក៏នៅតែអាចទាមសុំថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំនៃឆ្នាំមុនបានដែរ (មាត្រា៥៩ ផ្នែក៧ ក្នុងច្បាប់ស្តីពីស្តង់ដារការងារ ផ្នែកបន្ថែម)។ ប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំជាប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់ការងារ ដូច្នេះ រយៈពេលកំណត់រលាយរបស់វាគឺ៣ឆ្នាំដូចគ្នានឹងបំណុលប្រាក់ឈ្នួល។ ដូច្នេះ ចាប់ពីថ្ងៃបន្ទាប់នៃការរលាយសិទ្ធិទាមសុំថ្ងៃឈប់ដែលកើតឡើងដោយមិនបានប្រើប្រាប់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំក្នុងរយៈពេល១ឆ្នាំ អាចទាមសុំប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំក្នុងរយៈពេល៣ឆ្នាំ។
តាមការបកស្រាយរដ្ឋបាលរបស់ក្រសួងការងារនិងការងារបានបញ្ជាក់ថា សម្រាប់ភាពងាយស្រួលក្នុងការគ្រប់គ្រងបុគ្គលិក ប្រសិនបើកិច្ចព្រមព្រៀងក្រុមហ៊ុនឬច្បាប់ការងារកំណត់ការគណនាថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំដោយស្មើគ្នាសម្រាប់បុគ្គលិកទាំងអស់ដោយផ្អែកលើឆ្នាំហិរញ្ញវត្ថុ នោះសិទ្ធិទាមសុំប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំនឹងកើតឡើងនៅថ្ងៃដំបូងនៃឆ្នាំបន្ទាប់នៃឆ្នាំដែលអាចប្រើប្រាស់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំ។ ផ្នែកមួយទៀត សម្រាប់ប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំដែលកើតឡើងនៅពេលលាឈប់ដោយមិនបានប្រើប្រាស់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំ ការបកស្រាយរដ្ឋបាលរបស់ក្រសួងការងារនិងការងារបានបញ្ជាក់ថា នៅពេលកម្មករងារលើសពីចំនួនថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំដែលមិនបានប្រើប្រាស់នៃឆ្នាំនោះ ហើយលាឈប់ នោះត្រូវសងប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំសម្រាប់ចំនួនថ្ងៃឈប់ដែលមិនបានប្រើប្រាស់ទាំងអស់ ប៉ុន្តែប្រសិនបើកម្មករងារមិនគ្រប់ចំនួនថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំដែលមិនបានប្រើប្រាស់នៃឆ្នាំលាឈប់ ហើយលាឈប់ នោះត្រូវសងប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំសម្រាប់ចំនួនថ្ងៃការងារដែលអាចប្រើប្រាស់ថ្ងៃឈប់។ ពោលគឺ កម្មករដែលចូលការងារនៅថ្ងៃទី១ ខែមករា បើទុកចោលមុនឆ្នាំមុនដោយការចូលការងារគ្រប់ថ្ងៃ ដែលអាចប្រើប្រាស់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំចំនួន២០ថ្ងៃ នៅថ្ងៃទី១០ ខែមករា នោះចាប់ពីចំនួនថ្ងៃអាចប្រើប្រាស់ថ្ងៃឈប់នៃឆ្នាំលាឈប់គឺ១០ថ្ងៃ លើកលែងថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រាក់ឈ្នួល ឬថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំដែលបានព្រមព្រៀង ត្រូវសងប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំសម្រាប់ចំនួនថ្ងៃដែលអាចប្រើប្រាស់ថ្ងៃឈប់ជាក់ស្តែង។ ទោះយ៉ាងណា សេចក្តីសម្រេចរបស់តុលាការកំពូលបានមើលឃើញផ្ទុយពីការបកស្រាយរបស់ក្រសួងការងារនិងការងារ ថាត្រូវសងប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំសម្រាប់ចំនួនថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំទាំងអស់ដែលមិនអាចប្រើប្រាស់ដោយសារការលាឈប់ ដោយមិនពាក់ព័ន្ធនឹងចំនួនថ្ងៃអាចប្រើប្រាស់ថ្ងៃឈប់។ លើសពីនេះ ការបកស្រាយរដ្ឋបាលរបស់ក្រសួងការងារនិងការងារបានបញ្ជាក់ថា ប្រាក់ឈ្នួលដែលកើតឡើងដោយការងារដោយមិនប្រើប្រាស់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំដែលកើតឡើងនៅឆ្នាំមុនការលាឈប់ ត្រូវរួមបញ្ចូល៣/១២នៃចំនួនទឹកប្រាក់នៃប្រាក់ឈ្នួលជាមធ្យមសម្រាប់ការគណនាប្រាក់ចេញការងារ ប៉ុន្តែប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំដែលកើតឡើងដោយសារការលាឈប់ (ប្រាក់ឈ្នួលសម្រាប់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំដែលកើតឡើងដោយមិនប្រើប្រាស់ថ្ងៃឈប់សម្រាប់ប្រចាំឆ្នាំនៃឆ្នាំលាឈប់) មិនត្រូវរួមបញ្ចូលក្នុងប្រាក់ឈ្នួលជាមធ្យមសម្រាប់ការគណនាប្រាក់ចេញការងារទេ។