ព័ត៌មានមានប្រយោជន៍

បុគ្គលិកដែលបានចូលប្រឡងការងារលើសពីអត្រាជាក់លាក់មួយក្នុងរយៈពេល១ឆ្នាំ នឹងទទួលបានការលើកលែងទីពីកាតព្វកិច្ចការងារសម្រាប់រយៈពេលជាក់លាក់ ដើម្បីដោះស្រាយការនឿយហត់ផ្លូវខាងសភាពសុខភាព រក្សាសុខភាព និងអនុញ្ញាតឱ្យបុគ្គលិកប្រើប្រាស់ពេលសម្រាប់សកម្មភាពសង្គម និងវប្បធម៌ ដើម្បីរីករាយជាមនុស្សសហគមន៍។ ច្បាប់កម្រិតការងារបានកំណត់ការឈប់សម្រាប់ថ្ងៃឈប់ឆ្នាំនៅមាត្រា៥៩ និងបានកំណត់ទណ្ឌកម្មដើម្បីបង្ខំឱ្យអនុវត្ត។ និយោជកត្រូវផ្តល់ថ្ងៃឈប់បើកម្រៃ១៥ថ្ងៃដល់បុគ្គលិកដែលបានចូលប្រឡងការងារលើសពី៨០%ក្នុងរយៈពេល១ឆ្នាំ។ សម្រាប់បុគ្គលិកដែលមានរយៈពេលការងារបន្តតិចជាង១ឆ្នាំ ត្រូវផ្តល់ថ្ងៃឈប់បើកម្រៃ១ថ្ងៃសម្រាប់ខែនីមួយៗដែលចូលប្រឡងពេញ។ នៅពេលនិយោជកផ្តល់ថ្ងៃឈប់បើកម្រៃសម្រាប់ការងារឆ្នាំដំបូង១ឆ្នាំរបស់បុគ្គលិក វាត្រូវរួមបញ្ចូលថ្ងៃឈប់ឆ្នាំ១ថ្ងៃសម្រាប់ខែនីមួយៗដែលចូលប្រឡងពេញ ដើម្បីធ្វើឱ្យសរុប១៥ថ្ងៃ។ ប្រសិនបើបុគ្គលិកបានប្រើថ្ងៃឈប់ឆ្នាំដែលកើតឡើងពីការចូលប្រឡងពេញខែនីមួយៗ នោះត្រូវដកចេញចំនួនថ្ងៃឈប់ដែលបានប្រើពី១៥ថ្ងៃ។ និយោជកត្រូវផ្តល់ថ្ងៃឈប់បើកម្រៃដល់បុគ្គលិកដែលបានការងារបន្តលើសពី៣ឆ្នាំ ដោយបន្ថែម១ថ្ងៃសម្រាប់រៀងរាល់២ឆ្នាំនៃរយៈពេលការងារបន្តលើសពីឆ្នាំដំបូង១ឆ្នាំ ទៅនឹងចំនួនថ្ងៃឈប់ឆ្នាំដែលកើតឡើងពីការចូលប្រឡងលើសពី៨០%ក្នុងមួយឆ្នាំ។ នៅក្នុងករណីនេះ ចំនួនថ្ងៃឈប់សរុបរួមបញ្ចូលថ្ងៃឈប់បន្ថែមត្រូវមិនលើសពី២៥ថ្ងៃ។ ក្នុងការវាយតម្លៃអត្រាចូលប្រឡងសម្រាប់ការគណនាថ្ងៃឈប់ឆ្នាំ រយៈពេលដែលបុគ្គលិកឈប់សម្រាប់របួស ឬជំងឺពាក់ព័ន្ធការងារ និងរយៈពេលឈប់សម្រាប់មុន និងក្រោយសម្រាលកូន ត្រូវចាត់ទុកជាចូលប្រឡង។ និយោជកត្រូវផ្តល់ថ្ងៃឈប់ឆ្នាំតាមពេលដែលបុគ្គលិកស្នើ និងចេញប្រាក់បៀវត្សរ៍ធម្មតា ឬប្រាក់បៀវត្សរ៍ជាមធ្យមសម្រាប់រយៈពេលនោះ តាមបទប្បញ្ញត្តិការងារ ឬបទប្បញ្ញត្តិផ្សេងៗ។ ទោះជាយ៉ាងណា ប្រសិនបើការផ្តល់ថ្ងៃឈប់តាមពេលដែលបុគ្គលិកស្នើបណ្តាលឱ្យមានឧបសគ្គធំដល់ប្រតិបត្តិការអាជីវកម្ម និយោជកអាចផ្លាស់ប្តូរពេលវេលានោះ (មាត្រា៥៩ កថាលេខ៥)។