ព័ត៌មានមានប្រយោជន៍

អាចារក់ថ្លៃបំណង់ការងារមិនប្រើប្រាស់ថ្ងៃឈប់ឆ្នាំដែលមានប្រាក់ខែ (=អាចារក់ថ្លៃបំណង់ថ្ងៃឈប់ឆ្នាំ) មិនត្រូវបានអនុវត្តដោយការបន្ថែម (៥០/១០០) ដែលកំណត់ដោយបទប្បញ្ញត្តិកម្មការងារ មាត្រា ៥៥។ ពោលគឺ ការបន្ថែមត្រូវបានអនុវត្តតែចំពោះការងារលើសម៉ោង ការងារថ្ងៃឈប់ និងការងារពេលយប់ប៉ុណ្ណោះ ហើយអាចារក់ និងថ្លៃបំណង់ថ្ងៃឈប់ប្រចាំខែ ត្រូវគណនាតែ ១០០% នៃប្រាក់ខែ ១ថ្ងៃ។ ដូច្នេះ ការគណនា និងការបង់អាចារក់ថ្លៃបំណង់ថ្ងៃឈប់ឆ្នាំដែលក្រុមហ៊ុនបច្ចុប្បន្នកំពុងធ្វើក្នុងអត្រា ១,៥ ដង គឺជាកម្រិតលើសពីស្តង់ដារដែលបទប្បញ្ញត្តិកម្មការងារកំណត់។ ប៉ុន្តែ ទោះបីក្រុមហ៊ុនបច្ចុប្បន្នកំពុងអនុវត្តការគណនាអាចារក់ថ្លៃបំណង់ថ្ងៃឈប់ឆ្នាំក្នុងកម្រិតលើសពីស្តង់ដារដែលបទប្បញ្ញត្តិកម្មការងារកំណត់ក៏ដោយ ក៏មិនអាចកាត់បន្ថយវាដោយឯកតោភាគីនោះទេ ហើយត្រូវរក្សាកម្រិតបច្ចុប្បន្ន។ ព្រោះបទប្បញ្ញត្តិកម្មការងារ មាត្រា ២ បានកំណត់ថា ‘លក្ខខណ្ឌការងារដែលច្បាប់នេះកំណត់គឺជាស្តង់ដារអប្បបរមា ដូច្នេះ ភាគីពាក់ព័ន្ធនៃទំនាក់ទំនងការងារ មិនអាចកាត់បន្ថយលក្ខខណ្ឌការងារដោយហេតុផលនេះទេ’។ ពោលគឺ បើក្រុមហ៊ុននិយាយថា “រហូតមកនេះយើងបានធ្វើ ១,៥ ដង ប៉ុន្តែច្បាប់មិនបញ្ជាបង្ខំថាត្រូវធ្វើបែបនេះទេ ដូច្នេះយើងនឹងដំណើរការតាមច្បាប់ ១,០ ដង” នោះវាជាការរំលោភបទប្បញ្ញត្តិកម្មការងារ មាត្រា ២។ ទោះជាយ៉ាងណា ក្នុងករណីនេះ ការព្រមព្រៀងរវាង់ការងារនិងក្រុមហ៊ុនគ្នាដើម្បីកែតម្រូវពី ១,៥ ដងទៅ ១,០ ដង គឺអាចធ្វើបាន។ បើក្រុមហ៊ុនកាត់បន្ថយលក្ខខណ្ឌការងារដោយឯកតោភាគីដោយមិនគោរពបទប្បញ្ញត្តិកម្មការងារ មាត្រា ២ នោះវាជាអ្វីដែលគ្មានសុពលភាព ហើយការងារអាចទាមទារសិទ្ធិក្នុងការទាមទារប្រាក់ខែដែលមិនបានបង់តាមកម្រិតលក្ខខណ្ឌការងារមុនពេលកាត់បន្ថយ។