ព័ត៌មានមានប្រយោជន៍

ច្បាប់ស្តីពីស្តង់ដារការងារបានចាប់ផ្តើមអនុវត្តបទល្មើសមិនដាក់ទោសតាមឆន្ទៈផ្ទាល់ខ្លួន(反意思不罰罪)ចំពោះប្រាក់ខែដែលត្រូវបានលុបបំបាត់។ បទល្មើសមិនដាក់ទោសតាមឆន្ទៈផ្ទាល់ខ្លួនគឺសំដៅលើបទល្មើសដែលមិនអាចដាក់ទោសបាន បើសិនជាជនរងគ្រោះបង្ហាញឆន្ទៈថាមិនចង់ឱ្យជនល្មើសត្រូវដាក់ទោស ឬបើសិនជាបានបង្ហាញឆន្ទៈស្នើសុំដាក់ទោស ប៉ុន្តែបានដកឆន្ទៈនោះ។

ឧទាហរណ៍ បើនាយកក្រុមហ៊ុនដែលបង្កើតបំណុលប្រាក់ខែបានបង់ប្រាក់ខែទាំងអស់ទៅកម្មករ ហើយកម្មករនោះបង្ហាញឆន្ទៈថា「មិនចង់ឱ្យនាយកត្រូវដាក់ទោស」 នោះទោះបើបទល្មើសការរំលោភច្បាប់ដោយបង្កើតបំណុលប្រាក់ខែត្រូវបានទទួលស្គាល់ក៏ដោយ ក៏មិនអាចដាក់ទោសបានដែរ។

បទល្មើសមិនដាក់ទោសតាមឆន្ទៈផ្ទាល់ខ្លួនត្រូវបានអនុវត្តក្នុងករណីច្បាប់ស្តីពីស្តង់ដារការងារ ដូចជា ក្នុងរយៈពេល១៤ថ្ងៃចាប់ពីថ្ងៃលាឈប់ មិនបានបង់ប្រាក់ខែ ប្រាក់សំណង និងទ្រព្យសម្បត្តិផ្សេងៗទាំងអស់ដែលត្រូវបង់ទៅកម្មករ(មាត្រា៣៦) ក្នុងករណីមិនបង់ប្រាក់ខែពេញលេញទៅកម្មករនៅថ្ងៃកំណត់ប្រចាំខែ(មាត្រា៤៣) ក្នុងករណីបង្កើតបំណុលប្រាក់ខែដោយសារកំហុសរបស់ក្រុមហ៊ុនផ្តល់កិច្ចសន្យាផ្ទាល់(មាត្រា៤៤) ក្នុងករណីឈប់ដំណើរការដោយសារកំហុសរបស់នាយក ប៉ុន្តែមិនបង់ប្រាក់សំណងឈប់ដំណើរការយ៉ាងតិច៧០%នៃប្រាក់ខែជាមធ្យម(មាត្រា៤៦) ក្នុងករណីមិនបង់ប្រាក់បន្ថែម៥០%សម្រាប់ការងារពន្យារពេល យប់ និងថ្ងៃអាទិត្យ(មាត្រា៥៦) ហើយបទល្មើសទាំងនេះត្រូវដាក់ទោសដាក់ពន្ធន័យជាប់ពន្ធប្រហារ៣ឆ្នាំមិនលើស ឬពិន័យ២០លានវ៉ុនមិនលើស ប៉ុន្តែបើកម្មករជាជនរងគ្រោះបង្ហាញឆន្ទៈថាមិនចង់ឱ្យនាយកត្រូវដាក់ទោស នោះអាចរួចផុតពីទោស។

ម្យ៉ាងវិញទៀត ក្រោយពីដកការមកដាក់ពាក្យបណ្តឹងហើយ មិនអាចដាក់ពាក្យបណ្តឹងឡើងវិញបានទេ ដូច្នេះត្រូវប្រុងប្រយ័ត្ន បើនាយកក្រុមហ៊ុនសន្យាតាមមាត់ថា「បើដកការមកដាក់ពាក្យបណ្តឹងសម្រាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងបង់ប្រាក់ខែ」 ក៏មិនគួរជឿងាយស្រួលដកការមកដាក់ពាក្យបណ្តឹងនោះទេ។