ព័ត៌មានមានប្រយោជន៍

ពេលវេលាដែលកម្មករមានកាតព្វកិច្ចត្រូវធ្វើការជាក់ស្តែងតាមសន្យាការងារជាមួយនិយោជក។ វាមិនចាំបាច់មានន័យថាពេលវេលាដែលប្រើប្រាស់ផ្លូវកាយនិងផ្លូវចិត្តដើម្បីធ្វើការជាក់ស្តែងនោះទេ ប៉ុន្តែវាសំដៅលើស្ថានភាពដែលទទួលបានការបញ្ជាពីនិយោជកដោយមានគោលបំណងធ្វើការ ដូច្នេះពេលរង់ចាំសម្រាប់ការងារបន្ទាប់ ឬការរៀបចំនិងការរៀបរយមុននិងបន្ទាប់ពីការងារជាដើម ក៏ត្រូវរួមបញ្ចូលក្នុងម៉ោងការងារដែរ ដរាមថាវាស្ថិតក្រោមការណែនាំនិងការត្រួតពិនិត្យរបស់និយោជក។ ម៉ោងការងារគឺជាមួយក្នុងចំណោមកត្តាសំខាន់បំហាស់ក្នុងលក្ខខណ្ឌការងារ ដូច្នេះច្បាប់ស្តង់ដារការងារបានដាក់កម្រិតយ៉ាងតឹងរ៉ឹងចំពោះវាពីទស្សនៈការការពារកម្មករ។ ពោលគឺ ម៉ោងការងារត្រូវគ្រប់គ្រងដោយមិនលើសពី ៨ ម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃ និង ៤០ ម៉ោងក្នុងរយៈពេលមួយសប្តាហ៍ ដោយយកគោលការណ៍ការងារ ៨ ម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃ (ច្បាប់ស្តង់ដារការងារ មាត្រា ៤៩)។ ទោះជាយ៉ាងណា តាមការឯកភាពរវាងភាគីពាក់ព័ន្ធ អាចពន្យារការងារបានក្នុងដែនកំណត់ ១២ ម៉ោងក្នុងរយៈពេលមួយសប្តាហ៍ (ច្បាប់ដដែល មាត្រា ៥២)។ នៅពេលនោះ និយោជកត្រូវបង់ប្រាក់ខែសម្រាប់ការងារពន្យារដោយបន្ថែមយ៉ាងតិច ៥០% នៃប្រាក់ខែធម្មតា (ច្បាប់ដដែល មាត្រា ៥៥)។